အခန်း (၁)
ကျွန်တော်နဲ့ သီရိ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ သီရိက မြင်သူတကာ ငေးရလောက်တဲ့ အလှမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး သီရိ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်က ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ဝတ်တတ်တဲ့ သူမဟာ အခုတော့ ကိုယ်လုံးပေါ် အဝတ်အစားတွေ၊ တန်ဖိုးကြီး ရေမွှေးတွေကိုပဲ သုံးစွဲလာတယ်။
"ကိုကျော်... ကျွန်မ ဒီည သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ ချိန်းထားလို့ နောက်ကျမယ်နော်"
ညတိုင်းလိုလို အပြင်ထွက်တတ်တဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ပြောနေကြပြီ။ "ကိုကျော်ကတော့ အေးဆေးပါပဲ၊ သူ့မိန်းမကတော့ လမ်းထိပ်က ကားအမည်းကြီးတွေနဲ့ ခဏခဏ ပါသွားတာပဲ" တဲ့။ ကျွန်တော် ကြားပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂)
တစ်ညမှာ သီရိ ရေချိုးနေတုန်း သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ခိုးကြည့်လိုက်မိတော့ "မနက်ဖြန်ညလည်း အရင်နေရာမှာပဲနော်... မင်းကို လွမ်းနေပြီ" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက နာမည်မပါဘူး။
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ရင်လာခဲ့တယ်။ သီရိ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်ရတယ်။ သူမကတော့ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သေမင်းရဲ့ အပြုံးလိုပဲ။ သူမဟာ တကယ်ပဲ ကာမဂုဏ် နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လား။
အခန်း (၃)
ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံလစာနဲ့ သီရိရဲ့ သုံးဖြုန်းမှုတွေက မမျှတတော့ဘူး။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေဟာ သိန်းရာချီ တန်ဖိုးရှိနေပြီ။ "သီရိ... မင်း ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတိုင်း သူမက စိတ်တိုတတ်တယ်။
"ကိုကျော်... ရှင့်အလုပ်ရှင်က ပေးတဲ့ လစာလေးနဲ့ ကျွန်မကတော့ ငတ်သေမှာပဲ။ ကျွန်မဘာသာ ရှာတာ ရှင့်ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ရှင်က လူအပဲ... လောကမှာ ငွေရှိမှ လူရာဝင်တာ" တဲ့။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး အိမ်က ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သီရိနောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူမဟာ မြို့ထဲက ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက်က သူမကို လာကြိုပြီး အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် ဟိုတယ်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ "ငါ့အချစ်တွေက မင်းအတွက် မလုံလောက်ဘူးလား သီရိ"။ သူမဟာ တစ်ရပ်ကွက်လုံး ပြောသလို တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီလေ။
အခန်း (၅)
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် သီရိကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သူမကို ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။ "မင်းဟာ တောက်တီးတောက်တဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါ့မျက်နှာကို ရွှံ့နဲ့လူးပြီး တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ ပျော်နေတာလား" လို့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
သီရိက မငိုဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဟုတ်တယ်... ကျွန်မက တဏှာကြီးတယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ အပြင်မှာ ရှာရတာ" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောတယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ သီရိက ဘာပိုင်ဆိုင်မှုကိုမှ မတောင်းဆိုဘဲ အဝတ်တစ်ထုပ်နဲ့ ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက အရက်နဲ့ပဲ အဖော်ပြုနေခဲ့ရတယ်။
ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ သီရိအကြောင်းက သတင်းဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲ။ သူမဟာ သူဌေးကြီးတွေရဲ့ ကြောင်မလေး ဖြစ်နေပြီတဲ့။ ကျွန်တော် သူမကို သေလောက်အောင် မုန်းခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
"ကိုကျော်လား... မသီရိ ဆေးရုံမှာ အရေးပေါ်တင်ထားရတယ်။ သူက ခင်ဗျားကိုပဲ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေလို့ပါ"
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို မသွားချင်ပေမယ့် ခြေထောက်တွေက အလိုလို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ သီရိဟာ အရင်က သီရိ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ ဆံပင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ အရိုးပေါ် အရေတင်ပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ရုန်းကန်နေရရှာတယ်။
အခန်း (၈)
သီရိရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့သူက ကျွန်တော် ထင်ထားသလို သူဌေးကြီး မဟုတ်ဘဲ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အထဲမှာ သီရိရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ။
"မသီရိမှာ သွေးကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ ကြာပါပြီ။ သူက ခင်ဗျားကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့၊ သူသေသွားရင် ခင်ဗျား သူ့ကို လွမ်းပြီး ဘဝပျက်မှာ စိုးလို့... သူ့ကိုယ်သူ အကျင့်ပျက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ"
အခန်း (၉)
"သူမ လည်ပင်းက အနီကွက်တွေဟာ ရာဂကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆေးသွင်းတဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေပါ။ သူမ ညတိုင်း အပြင်ထွက်တာဟာ တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဓာတ်ရောင်ခြည်ပြ ကုသဖို့အတွက်ပါ" လို့ ဆရာဝန်က ဆက်ပြောပြတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ သိက္ခာကို ငရဲထဲ ပစ်ချခဲ့တာလား။
အခန်း (၁၀)
ကျွန်တော် သီရိရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမ မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ "ကိုကျော်... ကျွန်မကို... မုန်းလိုက်ပါ... အဲဒါမှ... ရှင်... မနာကျင်ရမှာ..." တဲ့။
"မဟုတ်ဘူး သီရိ... ကိုယ် မှားခဲ့တာ။ ကိုယ် မင်းကို မယုံခဲ့ဘူး" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိပေမယ့် သီရိကတော့ အားရကျေနပ်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ အသက်ကုန်သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မိန်းမသားပါ။
အခန်း (၁၁)
သီရိရဲ့ ဈာပနမှာ လူနည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ အခုထိ အတင်းပြောနေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို မတားခဲ့ဘူး။ သီရိကိုယ်တိုင်က ဒီလို ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာကိုး။
ကျွန်တော် သူမ ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကြည့်လိုက်တော့... အဲဒါတွေက သူမရဲ့ အသက်အာမခံကြေးတွေနဲ့ သူမ ပိုင်ဆိုင်တာတွေကို ရောင်းချထားတဲ့ ငွေတွေပါ။ "ကိုကျော်အတွက် အခြေစိုက်ဖို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးနဲ့အတူပေါ့။
အခန်း (၁၂)
လောကကြီးမှာ အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မဆုံးဖြတ်ကြပါနဲ့။ "တဏှာကြီးသော မိန်းမ" လို့ အများက သမုတ်ခဲ့တဲ့ သီရိဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ကိုတောင် စတေးခဲ့တဲ့ "အချစ်ကြီးသော မိန်းမ" တစ်ယောက်ပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို ဖတ်ပြီးရင် သင့်ဘေးနားက ချစ်ရသူကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်ပါ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားတတ်လို့ပါပဲ။
- ပြီးပါပြီ -