ထန်းပင်ကုန်းက သဘက်ကြီး
အခန်း (၁) - ရွာအဝင်က အငြိုးအတေး
ထန်းပင်ကုန်းဆိုတာ ရွာသာယာလေးတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ရွာရဲ့အနောက်ဘက်၊ သင်္ချိုင်းနားက ထန်းတောအစပ်မှာတော့ "သဘက်ကြီး" ရှိတယ်လို့ လူကြီးတွေက အမြဲသတိပေးလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအယူအဆတွေကို သိပ်မယုံတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်နာမည် "ကျော်စွာ" ပါ။
ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ချစ်သူ "မေ" ရှိတယ်။ မေက ရွာသူကြီးရဲ့သမီး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရွာထဲမှာ အားလုံးသိပေမဲ့၊ မေ့အဖေကတော့ ကျွန်တော့်လို မိဘမဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ကို သဘောမတူခဲ့ဘူး။
"ကျော်စွာ... တို့တွေ တကယ်ပဲ ဝေးကြရတော့မှာလား"
မေက ထန်းတောအစပ်မှာ ထိုင်ရင်း ငိုရှာတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က လပြည့်ည မတိုင်ခင် တစ်ရက်ပေါ့။ လေတွေက တဝူးဝူးတိုက်နေပြီး ထန်းရွက်ခါသံတွေက တစ်မျိုးခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) - ကတိကဝတ်နှင့် အမှောင်ထု
"ဘယ်တော့မှ မဝေးစေရဘူး မေ... ကိုယ် ကတိပေးတယ်။ မင်းကို ရအောင် ခေါ်ထုတ်သွားမယ်"
ကျွန်တော် မေ့ကို ဖက်ထားရင်း ထန်းပင်အမြင့်ကြီးတွေဆီကို မော့ကြည့်မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ထန်းပင်ထိပ်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားချက်မျိုး ရခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ရဖို့ပဲ ရှိခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီညမှာပဲ မေ့ကို မြို့က သူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းက မိုးကြိုးပစ်သလို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားရပြီး ထန်းတောထဲကို ပြေးထွက်သွားမိတယ်။
အခန်း (၃) - သဘက်နှင့် အပေးအယူ
"မင်း တကယ်ပဲ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို ရချင်တာလား..."
အမှောင်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံက အက်ရှရှနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်။ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တော့ အရပ် ၇ တောင်လောက်ရှိပြီး မျက်လုံးတွေက မီးခဲလို နီရဲနေတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်။ ဒါဟာ ရွာက ပြောပြောနေတဲ့ "သဘက်ကြီး" ပဲ။
ကျွန်တော် မကြောက်ခဲ့ဘူး။ မေ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက် ဘာကိုမှ မကြောက်တော့တာ။
"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် မေ့ကို ရချင်တယ်။ ဘာပဲပေးရပေးရ"
"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ့ဆီမှာ ပေါင်နှံရမယ်။ ၇ ရက်အတွင်း မင်း သူနဲ့ ပေါင်းရစေမယ်။ ဒါပေမဲ့ ၇ ရက်ပြည့်တာနဲ့ မင်း ငါ့ဆီကို အပြီးအပိုင် လာခဲ့ရမယ်"
ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။ အချစ်အတွက်ဆိုရင် ငရဲကိုတောင် ဆင်းဖို့ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပဲ။
အခန်း (၄) - ခေတ္တရရှိသော ပျော်ရွှင်မှု
နောက်ရက်မှာပဲ ထူးဆန်းစွာနဲ့ မေ့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားတယ်။ မေ့အဖေကလည်း ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်တာကို သဘောတူလိုက်တယ်။ ရွာတစ်ရွာလုံး အံ့ဩနေကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ မေနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းရတဲ့ ၆ ရက်တာက ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးအချိန်တွေပါပဲ။ မေ့ရဲ့ အပြုံးတွေ၊ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့တွေက ကျွန်တော့်ကို သေဘေးကိုတောင် မေ့သွားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်းမှာတော့ ထန်းတောဘက်ကနေ ခွေးအူသံတွေနဲ့အတူ သဘက်ကြီးရဲ့ အော်သံကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကြားနေခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅) - နာကျင်ဖွယ်ရာ အမှန်တရား
၇ ရက်မြောက်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် မေ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျမိတယ်။
"မေ... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
မေက ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်တော့်ကို ပြုံးကြည့်နေတယ်။ ညနေစောင်းတော့ ကောင်းကင်ကြီးက သွေးရောင်လွှမ်းလာတယ်။ ကျွန်တော် ထန်းတောဘက်ကို ခြေလှမ်းတွေ ဦးတည်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ မေ လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
ထန်းပင်အောက်ရောက်တော့ သဘက်ကြီးက အသင့်စောင့်နေတယ်။
"အချိန်စေ့ပြီ ကျော်စွာ... လာခဲ့တော့"
အခန်း (၆) - အဆုံးသတ်မဲ့ နောင်တ
"မသွားပါနဲ့ ကိုကိုရယ်!"
မေ့ရဲ့ အော်သံကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားတယ်။ မေက သဘက်ကြီးကို မြင်ပြီး တုန်ရင်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို အတင်းဆွဲထားတယ်။
"ကျွန်မ သိပါတယ်... ကိုကို ကျွန်မအတွက် စာချုပ်ချုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုကိုမရှိဘဲ မရှင်သန်နိုင်ဘူး"
သဘက်ကြီးက ရယ်လိုက်တယ်။ "တစ်ယောက်တည်းလို့ ပြောထားပေမဲ့... ချစ်သူချင်းဆိုတော့ နှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်သွားရမှာပေါ့"
သဘက်ကြီးရဲ့ လက်သည်းရှည်ကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီကို ဦးတည်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လုပ်လိုက်တဲ့ အမှားက မေ့ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် မေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တဲ့ အတ္တက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငရဲထဲ ခေါ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ
နောက်ရက်မှာတော့ ထန်းပင်ကုန်းရွာသားတွေဟာ ထန်းတောအစပ်မှာ ကျော်စွာနဲ့ မေတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို တွဲလျက်သား တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ကြောက်လန့်ရိပ်တွေ မရှိဘဲ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။
ထန်းပင်ကုန်းက သဘက်ကြီးဆိုတာ တကယ်တော့ လူတွေရဲ့ အတ္တနဲ့ လောဘကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါပဲ။