**ခေါင်းစဉ် - အပေါင်ဆိုင်**
### အခန်း (၁) — Setup
လူတွေက သူတို့ဘဝရဲ့ အကျပ်အတည်းဆုံး အချိန်တွေရောက်လာရင် အမြတ်နိုးဆုံး အရာတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်က အပေါင်ဆိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်၊ ပစ္စည်းတွေကို အကဲဖြတ်ရတဲ့သူပါ။
ရွှေရဲ့ အရည်အသွေး၊ စိန်ရဲ့ အနာအဆာ၊ နာရီတစ်လုံးရဲ့ စစ်မှန်မှု... အားလုံးကို မှန်ဘီလူးလေးတစ်လုံးတပ်ပြီး ကျွန်တော် တိတိကျကျ အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကိုကျတော့ ကျွန်တော် သေချာ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
*ကျွန်တော်က လူတွေကို အကဲဖြတ်တဲ့နေရာမှာ တော်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ကျတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုကပဲ ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။*
---
### အခန်း (၂) — Connection
သူ့နာမည်က သီရိ။
ဆိုင်ကို ဆွဲကြိုးလေးတစ်ခု လာပေါင်ရာကနေ ကျွန်တော်တို့ စသိခဲ့ကြတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေသလို၊ ပင်ပန်းနေသလို အရိပ်အယောင်တွေ ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ သူ ဆိုင်ကို ခဏခဏ ရောက်လာတတ်တယ်။ ပစ္စည်းလာပေါင်တာ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်တာမျိုးပါ။
မှန်ကောင်တာလေးရဲ့ ဟိုဘက်ဒီဘက်မှာ ကော်ဖီလေး သောက်ရင်း ကျွန်တော်တို့ ရယ်မောခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အသက်ဝင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်မိသွားတယ်။ သူလည်း ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။
"ကို... သီရိမှာ ကိုယ်ပဲရှိတာနော်။ သီရိကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့ပါနဲ့" လို့ သူ ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။
---
### အခန်း (၃) — Turning Point
မိုးအရမ်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ည။ ဆိုင်ပိတ်ဖို့ ပြင်နေတုန်း သီရိ ရောက်လာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေရွှဲနစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေက နီရဲယောင်အမ်းနေတယ်။
"ကို... သီရိကို ကယ်ပါဦး... သီရိ အိမ်က အကြွေးတွေကြောင့် အဖေ ထောင်ကျတော့မယ်။ ဒီညတွင်းချင်း ငွေ ၃၀၀ လောက် လိုနေတယ်။"
သူ့လက်ထဲမှာ ကတ္တီပါဘူး အနီလေးတစ်ခု ပါလာတယ်။ အထဲမှာ ဖွားအေကြီး လက်ထက်ကတည်းက သိမ်းထားတဲ့ စိန်ဆွဲကြိုးလို့ သူပြောဖူးတဲ့ အရာလေး။
"ဒါ... သီရိရဲ့ အသက်လောက် တန်ဖိုးထားတဲ့ဟာပါ။ သီရိကို ယုံပေးပါ။ နောက်လကျရင် သီရိ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ပြန်ရွေးပါ့မယ် ကိုရယ်..." သူ ငိုပြီး တောင်းပန်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ချစ်ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မျက်ရည်ကျနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု၊ သတိထားမှု အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ စိန်ကို မှန်ဘီလူးနဲ့တောင် သေချာမကြည့်ခဲ့မိဘူး။ ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ငွေသားတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေတွေ အားလုံးကို စုပြီး သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
---
### အခန်း (၄) — Conflict Deepens
နောက်နေ့မနက်။
သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ "The subscriber you have dialed is currently unavailable..." စက်ပိတ်ထားတယ်။
Messenger မှာ သွားကြည့်တယ်။ စာပို့လိုက်တယ်။ 'Sent' ဆိုတဲ့ အမှန်ခြစ်လေး တစ်ခုပဲ ပေါ်တယ်။ Seen မဖြစ်ဘူး။ Active status မရှိတော့ဘူး။
ရက်တွေ အပတ်တွေ ပြောင်းသွားတယ်။ သူ ပေါ်မလာတော့ဘူး။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဆိုင်ကနေ အဲ့ဒီ ကတ္တီပါဘူးလေးကို ယူပြီး ကျွန်တော် သေချာ စစ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မှန်ဘီလူးအောက်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေတယ်။
စိန်မဟုတ်ဘူး။ အတု။ ဖန်သားသန့်သန့် တုပထားတဲ့ အတု။
*နင်… မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား… ငါ့အချစ်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို လိမ်သွားတာလား သီရိ...*
ရင်ဘတ်ထဲက အက်ကွဲသွားတဲ့ အသံကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော့် ယုံကြည်မှုတွေ၊ အချစ်တွေ အားလုံးက ဖန်သားတုလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိခဲ့ဘူးလား။
---
### အခန်း (၅) — Emotional Collapse
ငွေ ၃၀၀ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ဆိုင်ရဲ့ အရင်းအနှီး အကုန်ပဲ။ အစုစပ်ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်ဖြစ်လို့ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းသွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဆိုင်ကို ထိုးပေးလိုက်ရပြီး ကျွန်တော့်ဘဝက မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။
အလုပ်မရှိ၊ ဆိုင်မရှိတော့တဲ့ ကျွန်တော် အရက်ကို ဖက်တွယ်ခဲ့တယ်။ တခြားအပေါင်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ လခစား အကဲဖြတ်သမားအဖြစ် ပြန်လုပ်ရတယ်။
ညတိုင်း အရက်မူးလာရင် သူ့အကြောင်း တွေးမိတယ်။ အချစ်တွေကနေ အမုန်းတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ *မင်း ဘယ်လောက်တောင် ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့တာလဲ... မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေက ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် သက်သက်ပဲလား...* လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်ရင်း နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ အသက်ဆက်ရှင်ခဲ့ရတယ်။
---
### အခန်း (၆) — Breaking Point
သုံးနှစ် ကြာသွားတယ်။
တစ်နေ့ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဆိုင်ကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့ပုံစံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့က ကောင်တာပေါ်ကို ကတ္တီပါဘူး အနီလေးတစ်ခု ချပေးတယ်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့... တကယ့် စိန်အစစ် ဆွဲကြိုးတစ်ခု။
"ကျွန်တော် သီရိရဲ့ အစ်ကိုပါ။ ဒါ ခင်ဗျားဆီက သီရိ ယူသွားခဲ့တဲ့ ငွေတွေအစား ပြန်ပေးတာပါ။"
ကျွန်တော့် လက်တွေ တုန်ယင်သွားတယ်။ "သူ... သူ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မလာတာလဲ။"
အစ်ကိုဖြစ်သူက သက်ပြင်းချတယ်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သီရိရဲ့ ခင်ပွန်းဟောင်း ထောင်က ထွက်လာတယ်။ သူက လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ သီရိ ခင်ဗျားနဲ့ နီးစပ်နေတာကို သိသွားပြီး ခင်ဗျားကို သတ်မယ်၊ ခင်ဗျားဆိုင်ကို မီးရှို့မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ငွေ ၃၀၀ ပေးပြီး သီရိ သူနဲ့ ပြန်လိုက်သွားမှ ခင်ဗျားကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။"
ကျွန်တော် အသက်ရှူရ ကျပ်လာတယ်။
"သီရိက ခင်ဗျားကို သိတယ်။ အမှန်တိုင်းပြောရင် ခင်ဗျားက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးရင်း အသတ်ခံရမှာကို သူ သိတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား အသက်ရှင်ဖို့အတွက်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို မလိုက်ရှာဖို့အတွက်... ခင်ဗျားကို လိမ်သွားတဲ့ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဟန်ဆောင်သွားခဲ့တာ။"
*သူ ခင်ဗျားကို လိမ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို ဝယ်သွားတာ... ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ငရဲကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။*
---
### အခန်း (၇) — Ending + Lesson
ကျွန်တော် ရူးသွပ်မတတ် ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့အစ်ကို ပေးလိုက်တဲ့ လိပ်စာအတိုင်း ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေး တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတယ်။
မိုးဖွဲဖွဲ ရွာနေတယ်။ လမ်းထောင့်က ဈေးဆိုင်လေးရှေ့မှာ ထီးမပါဘဲ ပလတ်စတစ်အိတ်လေး ဆွဲပြီး ရပ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ ပိန်ချုံးပြီး အရောင်အဆင်း မရှိတော့တဲ့ သီရိ။
အိမ်ထဲကနေ အရက်မူးနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သီရိရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲချလိုက်တယ်။ သူမ ရုန်းကန်ခြင်းမရှိဘဲ ငုံ့ခံနေတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးသွားပြီး အဲ့ဒီကောင်ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဝင်ပါလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ သုံးနှစ်စာ ပေးဆပ်ခဲ့မှုတွေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး အလကား ဖြစ်သွားတော့မယ်။ ကျွန်တော့်မှာ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အင်အားလည်း မရှိတော့သလို၊ အချိန်လည်း နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာက မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေ သူမ ငရဲခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတာကို ရပ်ကြည့်နေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
**Lesson:**
"အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေ လွယ်လွယ်ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့... တချို့သော ပေးဆပ်မှုတွေက တစ်ဖက်လူရဲ့ တစ်သက်စာ လိပ်ပြာလုံမှုကိုပါ ရိုက်ချိုးပစ်တတ်တယ်။ တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး… သူတို့ရဲ့ စေတနာတွေကို နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ အချိန်မီ သိတတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"