### အခန်း (၁) — Setup
ကျွန်မဘဝမှာ အမြဲတမ်း ဒုတိယနေရာကနေပဲ ကျေနပ်ခဲ့ရတယ်။ မမက အရာရာမှာ ထူးချွန်တယ်။ ရုပ်ရည်၊ ပညာ၊ အလုပ်အကိုင်... အားလုံးက မမအတွက် ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်။ ကျွန်မကတော့ မမရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပုန်းခိုနေရတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်။
ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က အချစ်ခံချင်တာပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မကို အရေးတယူလုပ်ပေးတာ၊ ဂရုစိုက်ပေးတာမျိုးကို ကျွန်မ အမြဲတမ်း ငတ်မွတ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုလင်း ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် မမရဲ့ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ခဲအိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကိုလင်းက လူချောတစ်ယောက်မဟုတ်ပေမယ့် လူကို နွေးထွေးသွားအောင် စကားပြောတတ်တယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ အတူနေကတည်းက သူက ကျွန်မကို ညီမလေးတစ်ယောက်ထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်တတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ မမက ကုမ္ပဏီအလုပ်တွေနဲ့ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်ပေမယ့် ကိုလင်းကတော့ အိမ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်သူမို့ ကျွန်မနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆုံဖြစ်တဲ့အချိန်တွေ များလာခဲ့တယ်။
"သဇင်... မျက်နှာမကောင်းပါလား။ နေမကောင်းဘူးလား"
သူ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာခဲ့မှန်း ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မတောင် မသိလိုက်ဘူး။
---
### အခန်း (၂) — Connection
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ည။ မမက နယ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားတယ်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ ကိုလင်းနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း။ လျှပ်စစ်မီးကလည်း ပျက်နေလို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးနဲ့ ထိုင်နေရင်း သူက ကျွန်မအတွက် ကော်ဖီပူပူလေး ဖျော်လာပေးတယ်။
"မမကတော့ အလုပ်ပဲ သိတာ။ ကိုကို့မှာ သူ့ကို ယူထားပေမယ့် အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေရတယ်... သဇင်လေးကမှ လူကို နွေးထွေးအောင် ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာ သိတာ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်စေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲက ဝမ်းနည်းရိပ်တွေကို မြင်ရတော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို သူ ဖွဖွလေး လာကိုင်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့အထိအတွေ့မှာ ကျွန်မ လိုချင်နေတဲ့ 'အရေးပါမှု' ဆိုတာတွေ အပြည့်အဝ ပါနေခဲ့လို့ပဲ။
---
### အခန်း (၃) — Turning Point
အဲဒီညက ကျွန်မတို့ စည်းကျော်သွားခဲ့ကြတယ်။ အမှားတစ်ခုဆိုတာ သိသိရက်နဲ့ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်တိုးခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ရင်ထဲမှာ အပြစ်책임ကင်းမဲ့မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရောထွေးနေပေမယ့် ကိုလင်းက ကျွန်မကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး တီးတိုးပြောခဲ့တယ်။
"ကိုကို မမကို မချစ်တော့ဘူး သဇင်။ ကိုကို့ဘဝမှာ တကယ်လိုအပ်တာက သဇင်ဆိုတာ ကိုကို သိသွားပြီ။ အချိန်တန်ရင် ကိုကို မမနဲ့ ကွာရှင်းပြီး သဇင်နဲ့ အဝေးဆုံးကို ထွက်သွားမယ်..."
ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်အားလုံးကို ကန်းသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်အစ်မအရင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို ခိုးယူမိတဲ့ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဆိုတဲ့ အသိထက်၊ 'သူ ငါ့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာ' ဆိုတဲ့ အတ္တက ကျွန်မကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၄) — Conflict Deepens
ကျွန်မတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆက်ဆံရေးက လနဲ့ချီ ကြာလာခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ပုံမှန်လိုပဲ နေကြပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ ကျွန်မတို့က ချစ်သူတွေလို ဖြစ်နေပြီ။
တစ်ရက်တော့ ကိုလင်းက မျက်နှာမကောင်းဘဲ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ "သဇင်... ကိုကို မမနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် မမက ကိုကို့နာမည်နဲ့ရှိတဲ့ စီးပွားရေးအစုရှယ်ယာတွေကို အကုန်သိမ်းထားတယ်။ ကိုကိုတို့ နှစ်ယောက် ဘဝသစ်စဖို့ ပိုက်ဆံလိုတယ်။ သဇင်က မမရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ စကားဝှက်တွေကို သိတယ်မလား... ကိုကို့ကို ကူညီပါ"
ကျွန်မ တွေဝေသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ "ကိုကို့ကို မချစ်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ ကျွန်မ ဒူးထောက်ခဲ့ရတယ်။ အချစ်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မဟာ မမ အလုပ်သွားနေတုန်း မမရဲ့ လုံခြုံရေးသေတ္တာထဲက စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတချို့ကို ကိုလင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ကူညီခဲ့မိတယ်။ မမကို သစ္စာဖောက်ရတာ နာကျင်ပေမယ့် ကိုလင်းနဲ့ အတူနေရမယ့် အနာဂတ်အတွက်လို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၅) — Emotional Collapse
ငွေတွေ လွှဲပြောင်းပေးပြီး နောက်ပိုင်း ကိုလင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။
ညဘက်တွေ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ Messenger မှာ Active 1m ago ပြနေပေမယ့် ကျွန်မပို့တဲ့ စာတွေကို Seen တောင် မပြတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ပြန်စာလာရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်ကြောင်းတည်း။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လာတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မမရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာတယ်။ ညဘက်တွေမှာ မမ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်လေး ငိုနေတာကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ မမ မျက်နှာက သွေးဆုတ်နေပြီး လူကလည်း အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးချင်ပေမယ့် ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်မို့ မမမျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။ ကိုလင်းကတော့ အိမ်ပြန်မလာတာ သုံးရက်ရှိနေပြီ။
---
### အခန်း (၆) — Breaking Point
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာ မမက ကျွန်မကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျွန်မ ကိုလင်းကို ခိုးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ စာရွက်စာတမ်း မိတ္တူတွေ။
"နင်... ကိုလင်းနဲ့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေခဲ့တာလား သဇင်" မမရဲ့ အသံက တုန်ယင်မနေဘူး။ အေးစက်ပြီး ခမ်းခြောက်နေတယ်။
ကျွန်မ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ "မမ... သဇင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကိုက သဇင့်ကို တကယ်ချစ်တာပါ... မမက သူ့ကို ဂရုမစိုက်လို့..."
"တော်စမ်း!" မမက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "နင်က နင့်ကိုကိုက နင့်ကို တကယ်ချစ်တယ်ထင်နေတာလား? နင့်ကိုကိုက လောင်းကစားကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်ဆိုတာ နင်သိရဲ့လား။ အဲ့ဒီအကြွေးရှင်တွေ နင့်ကိုပါ လာမနှောင့်ယှက်အောင် ငါ နေ့ညမအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ပြီး သူ့အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးနေခဲ့ရတာ။"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"သူက နင့်ကိုချစ်လို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး သဇင်။ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ထုတ်မရတဲ့အဆုံး၊ ငါ့အယုံကြည်ရဆုံး နင့်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို ခိုးထုတ်သွားတာ။ နင်သိလား... ငါ့မှာ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရနေပြီ။ ငါမရှိတော့ရင် နင် ဒုက္ခမရောက်အောင် ငါက ကြိုပြီး စီစဉ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် နင်က ငါ့ကို အသေသတ်သွားတယ် သဇင်။"
မမရဲ့ စကားတွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ထုတ်ပြီး ကိုလင်းဆီ ဆက်ကြည့်တယ်။ "The number you have dialled is out of service..." ကျွန်မ ထင်ထားတဲ့ ဗီလိန်က မမ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို တကယ်ကာကွယ်ပေးနေတာ မမပဲ။ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ ကိုလင်းကတော့ ကျွန်မကို အစကတည်းက သားကောင်တစ်ကောင်လို အသုံးချသွားခဲ့တာ။
---
### အခန်း (၇) — Ending + Lesson
အဲဒီနေ့ကစပြီး မမက ကျွန်မနဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ သူ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်တောင်းပန်၊ မမ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မဟာ မရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မမ ဆေးရုံပေါ်မှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ ကိုလင်းလည်း ပြန်ပေါ်မလာတော့သလို၊ ကျွန်မအတွက် အရာရာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ မမလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က ကိုလင်းနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံဟောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ခံချင်တဲ့ လောဘနဲ့ မိုက်မဲမှုက ကျွန်မဘဝကိုရော၊ ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးလူရဲ့ ဘဝကိုပါ ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။
**တချို့လူတွေကို ယုံကြည်မိတာက အချစ်ကြောင့်လို့ ထင်ရပေမယ့်... တကယ်တော့ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ပြန်ရစ်မယ့် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုယ်တိုင်ကွင်းပေးလိုက်တာပါပဲ။**