အငယ်အနှောင်း

 "မင်းဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးသော ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှုတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့ဦး..." ဟု သူ တွေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လောကကြီးက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပါ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူနှစ်ယောက်ကြားက အချစ်သည် မှန်ကန်နေသော်လည်း၊ အချိန်အခါနှင့် နေရာက မှားယွင်းနေတတ်သည်။ 'အငယ်အနှောင်း' ဆိုသည့် စကားလုံးနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားရသော မျက်ရည်များ၊ မလုံခြုံမှုများနှင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော နှလုံးသားတစ်စုံအကြောင်းကို သင် ကြားဖူးပါသလား။

---

အခန်း (၁)

မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ထက်မြတ် နှင့် နှင်း တို့ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထက်မြတ်သည် အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်သလို၊ တာဝန်ကျေသော အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အိမ်ထောင်ရေးသည် အေးစက်နေသော ရေခဲတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ နှင်းကတော့ ပန်းချီကားများထဲတွင်သာ ပျော်မွေ့တတ်သည့် ရိုးသားဖြူစင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆွဲဆောင်မှုသည် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုလို မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ထက်မြတ်၏ ညှိုးငယ်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရသောအခါ နှင်း၏ ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာမှတစ်ဆင့် အချစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမ မသိခဲ့သည်မှာ ဤအချစ်သည် သူမဘဝကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

အခန်း (၂)

သူတို့နှစ်ဦး၏ ကမ္ဘာလေးသည် လှပသလောက် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသည်။ ထက်မြတ်သည် နှင်းအတွက် တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ခန်းလေးသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သုခဘုံဖြစ်သလို၊ နှင်းအတွက်မူ လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူနှင့်အတူ လူကြားထဲ လက်တွဲခွင့်မရှိ။ ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်ပိုင်ခွင့်မရှိ။ ထက်မြတ်၏ ဖုန်းထဲတွင် သူမ၏အမည်မှာ 'Client' ဟုသာ သိမ်းဆည်းထားရသည်။ ညနက်သန်းခေါင်တွင် ထက်မြတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်ခေါ်သည့်အခါ၊ သူသည် သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ကာ အပြေးအလွှား ပြန်သွားတတ်သည်။ နှင်းသည် စားပွဲပေါ်က အေးစက်သွားသော ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ငိုကြွေးတတ်လာသည်။

အခန်း (၃)

တစ်နေ့တွင် ထက်မြတ်၏ ဇနီးဖြစ်သူက အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ရန်ပွဲများ၊ ဆဲဆိုသံများနှင့် ဖိအားများကြားတွင် နှင်းသည် "အမျိုးသမီးချင်း ကိုယ်ချင်းမစာသူ"၊ "အိမ်ထောင်ဖျက်မ" ဆိုသည့် တံဆိပ်ကို အလိုလို ကပ်ခံလိုက်ရသည်။ ထက်မြတ်သည် သူမကို ချစ်ပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာကို ရွေးချယ်သွားခဲ့သည်။ နှင်းကို သူက "ခဏလောက် သည်းခံပေးပါ၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ ထိုကတိသည် ဘယ်တော့မှ အကောင်အထည် မပေါ်ခဲ့ပါ။ နှင်းသည် အမှောင်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ "ငါဟာ သူ့အတွက် ဘာလဲ? ခဏတာ နားခိုရာ ဇရပ်တစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ချစ်ခဲ့တာလား?"

အခန်း (၄)

လများ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထက်မြတ်သည် နှင်းဆီသို့ လာရောက်သည့် အကြိမ်ရေ နည်းပါးလာသည်။ သူ ရောက်လာသည့်အခါတိုင်းလည်း နောင်တနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကသာ သူနှင့်အတူ ပါလာတတ်သည်။ နှင်းသည် သူလာမည့် လမ်းကို ပြတင်းပေါက်ကနေ မျှော်ရင်း၊ သူနှင့်အတူ ရှိနေစဉ်မှာပင် သူမသည် အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ "အငယ်အနှောင်း" ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်က သူမ၏ မာနကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုက်စားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ မိဘများဆီသို့လည်း ခေါင်းမော့ပြီး မသွားရဲတော့။ သူမ၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးသည် ထက်မြတ်ဆိုသည့် လူတစ်ယောက်ထဲပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားသော်လည်း၊ ထိုလူက သူမကို ကမ္ဘာကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ထားခဲ့သည်။

အခန်း (၅)

နောက်ဆုံးတွင် နှင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် သေဆုံးနေရသော ဘဝကို သူမ အဆုံးသတ်ချင်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် ထက်မြတ် ရောက်လာခဲ့သည်။ နှင်းက သူမ ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသောအခါ၊ ထက်မြတ်က သူမကို ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမျက်ရည်များသည် နှင်းကို ဆွဲမထားနိုင်တော့ပါ။ "ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အချစ်က ကျွန်မကို လူအဖြစ် သတ်နေတာပါ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ နှင်းသည် သူမ၏ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး ထိုတိုက်ခန်းလေးထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမနောက်တွင် နောင်တများ၊ အလွမ်းများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော နှလုံးသားတစ်စုံကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး သိခဲ့ကြသည်မှာ—အချစ်သည် အရာရာကို အနိုင်မယူနိုင်ကြောင်းနှင့်၊ အချို့သော အချစ်များသည် နာကျင်မှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ရတတ်ကြောင်းပင်။