ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးနှင့် ဒဏ်ရာရ မိန်းမပျို

 ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးနှင့် ဒဏ်ရာရ မိန်းမပျို

တစ်ချိန်က ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးရှိလေ၏။ တစ်ပါးမှာ သက်တော်ရှည်ဖြစ်၍ တစ်ပါးမှာ သက်တော်နု ဖြစ်၏။ မိုးရွာပြီးနောက် တောင်လမ်းတစ်လျှောက် ကြွချီတော်မူကြရာ လမ်းခရီးကား ရွှံ့ထူ၍ ချောမွတ်လျက် ရှိလေသည်။

ထိုစဉ် ရေစီးသန်လှသော မြစ်တစ်စင်းသို့ ရောက်တော်မူကြရာ မြစ်ကမ်းနား၌ မိန်းမပျိုတစ်ဦး ရပ်လျက်ရှိသည်ကို မြင်တော်မူရ၏။ ထိုမိန်းမပျို၏ အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်လှသော်လည်း ခြေထောက်တစ်ဖက် ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် ခြေဆွဲကာ လမ်းလျှောက်ရပြီး မြစ်ရေအတွင်းသို့ ဆင်းရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။

သူမသည် ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးကို မြင်လျှင် ညင်သာစွာ လျှောက်ထား၏။

"အရှင်ဘုရားတို့၊ တပည့်တော်မ၏ ခြေထောက်သည် ဒဏ်ရာရထားပါသည်။ တစ်ယောက်တည်း မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် မရဲပါ။ တပည့်တော်မအား ကူညီကာ ဖြတ်ကူးပေးတော်မူပါဦးဘုရား။"

သက်တော်နုသော ဘုန်းကြီးသည် စိတ်ထဲ၌ မသက်

မသာ ခံစားရကာ တွေးတော်မူ၏။

"ငါသည်ကား ရဟန်းတစ်ပါးပေတည်း။ မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို မည်သို့မျှ ကိုင်တွယ်ထိတွေ့ခြင်း မပြုသင့်ပေ။"

သို့သော် သက်တော်ရှည်သော ဘုန်းကြီးကမူ တစ်ခွန်းမျှ မမိန့်ကြားဘဲ ညင်သာစွာ ကိုယ်ကိုင်းတော်မူ၏။ မိန်းမပျိုကို ကျောပေါ်သို့ ပွေ့တင်တော်မူပြီး ဒဏ်ရာရသော ခြေထောက်ကို ရေမစင်စေရန် အထူးသတိထား၍ ဂရုတစိုက် မြစ်ကို ဖြတ်ကျော် လျှောက်တော်မူ၏။

တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် သူမကို ချပေးတော်မူ၏။ မိန်းမပျိုသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးညွတ်ရှိခိုးပြီး လမ်းအတိုင်း ခြေဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရဟန်းနှစ်ပါးလည်း ခရီးဆက်တော်မူကြ၏။ သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် လျှောက်တော်မူကြသော်လည်း၊

သက်တော်နုသော ဘုန်းကြီး၏ စိတ်ထဲ၌မူ စိတ်မချမ်းမြေ့မှုနှင့် တင်းမာသော အတွေးတို့သည် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ လျှောက်ထား၏။

"အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရဟန်းများ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ထိုမိန်းမပျိုကို ဤသို့ သယ်ဆောင်တော်မူရပါသနည်းဘုရား။"

သက်တော်ရှည်သော ဘုန်းကြီးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတော်မူ၏။

"ကိုယ်တော်သည်ကား ထိုမိန်းမပျိုကို မြစ်ကမ်းနားမှာပင် ချထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှခဲ့ပြီးပြီ။ 

ကိုယ်တော်သည်ကား အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တော့်စိတ်ထဲ၌ ဆက်လက်ထမ်းထား လျက်ရှိနေသေးသနည်း။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သက်တော်နုသော ဘုန်းကြီးသည် ရုတ်ခြည်း သဘောပေါက် နားလည်သွားလေ၏။

များသောအားဖြင့် တကယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟူသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ကျောပေါ်၌ ထမ်းထားသောအရာ မဟုတ်ပါဘဲ၊

ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ထုတ်ပစ်ရန် ငြင်းဆန်ထားသော အတိတ်က အရာများသာ ဖြစ်တော့သတည်း။

 ရရှိအပ်သော သင်ခန်းစာများ

🌊 အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း

ဘဝ၌ ပြီးဆုံးလွန်မြောက်သွားခဲ့သော ကိစ္စအများစုကို ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်အစဉ်၌ ထပ်ခါတလဲလဲ အာရုံပြုနေသောကြောင့်သာ ဆက်လက်၍ ဆင်းရဲ ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

🧠အတွေး၏ အလေးချိန်

ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေးတို့၌ ကပ်ငြိနေသော စွဲလမ်းမှုနှင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးမှုတို့သည် မူလဖြစ်ရပ်အမှန်ထက် ပိုမို လေးနက်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတတ်ပေသည်။

🪷 စိတ်၏ လွတ်မြောက်ခြင်း

 အတွင်းစိတ်မှ စွန့်လွှတ်တတ်ရန် သင်ယူပါက၊ အပြင်ပန်း အခြေအနေများ မပြောင်းလဲစေကာမူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေ့ခရီးလမ်းသည် ပို၍ ပေါ့ပါးလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဇင်ပုံပြင်(ဘာသာပြန်)