အမွေအနှစ်ဆိုသည်မှာ...

 အမွေအနှစ်ဆိုသည်မှာ...

ကျွန်တော့်သားက သူ့ရဲ့ သစ်လွင်ပြောင်လက်နေတဲ့ လျှပ်စစ်ကားတံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်တယ်။ သူကတော့ ဇရာထောင်းနေတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ကို နေဝင်ချိန်အေးချမ်းမယ့် ဂေဟာတစ်ခုဆီ ပို့ဆောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။ တကယ်တော့ သူဟာ မြေပိုင်ရှင်ကြီးတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အင်ပါယာကြီးထဲ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးနေရတာဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာပါဘူး။

ကျွန်တော် ဘေးခုံမှာထိုင်ရင်း ကိုယ့်လက်တွေကို ပြန်ကြည့်နေမိတယ်။ အရိုးအဆစ်ရောင်လို့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ လက်ဆစ်တွေ၊ အက်ကွဲနေတဲ့ သားရေလို အရေပြားနဲ့ ဆီချေးတွေ၊ သစ်သားမှုန်တွေ အမြဲစွဲနေတဲ့ လက်သည်းတွေ... တကယ်တော့ ဒါတွေဟာ အရုပ်ဆိုးတဲ့ လက်တွေလို့ ဆိုရမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်သား ဂျေဆင် (Jason) အတွက်တော့ ဒီလက်တွေဟာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေပဲ။ တက်ချ်စခရင် (Touchscreen) ကို ကောင်းကောင်း မသုံးတတ်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက်၊ ပေါင်မုန့်ကင်စက်အသစ်တစ်လုံး ဝယ်မယ့်အစား ဟောင်းနေတာကိုပဲ အတင်းပြင်နေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေပေါ့။

"ဒါက အဖေ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ" လို့ ဂျေဆင်က သူ့ဖောက်သည်တွေကို ပြောနေကျ လေသံမျိုးနဲ့ ပြောပါတယ်။ ဂျေဆင်က ပိုင်ဆိုင်မှုများဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် အတိအကျ မသိပေမဲ့ ဒေါ်လာသုံးထောင်တန် ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ပြီး လူတွေရဲ့ အိမ်တွေကို ဇယားကွက်ပေါ်က ဂဏန်းတွေလို သဘောထားပြီး စကားပြောတဲ့ အလုပ်မျိုးဆိုတာတော့ သိပါတယ်။ 

“ဒီဂေဟာက ထိပ်တန်းအဆင့်ပါ။ ဆေးရုံအမည်က 'ငွေရောင်မြက်ခင်းပြင်' (Silver Meadows) တဲ့။ ပန်းခြံတွေလည်းရှိတယ်၊ ၂၄ နာရီ စောင့်ရှောက်မှုလည်း ရှိတယ်။ အဖေ အိမ်အကြောင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကားမှန်ပြင်ပက မြင်ကွင်းတွေကိုပဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။

"ပြီးတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်" ဂျေဆင်က သူ့ရဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ လက်ချောင်းနဲ့ ကားစတီယာရင်ကို လှည့်ရင်း ဆက်ပြောတယ်၊ "အဲဒီအိမ်က အန္တရာယ်ရှိတယ်။ အဖေ... ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောင်းလဲနေပြီ။ ဒီဘက်မှာ မြေဈေးတွေက မိုးထိုးနေတာ။ အဲဒီမြေကွက်ကို လက်ငင်းငွေချေပြီး ဝယ်မယ့်သူတောင် ရှိနေပြီ။ သူတို့က အိမ်ကိုဖြိုပြီး ကွန်ဒိုအသေးလေးတွေ ဆောက်ချင်တာ။ အဲဒါက ပိုထိရောက်တယ်၊ အဲဒါက အနာဂတ်ပဲ။"

သူက အိမ်ကို အိမ်အဖြစ် မမြင်ဘဲ 'မြေ' လို့ပဲ မြင်တယ်။ သူ့အဖေကို အဖေလို့ မမြင်ဘဲ စီမံခန့်ခွဲရမယ့် 'စီမံကိန်း' တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားနေတာ။

ကျွန်တော်တို့ Ironworks ခရိုင်ကို ဖြတ်မောင်းနေကြပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်တုန်းကတော့ ဒီနေရာဟာ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုပေါ့။ ကွဲအက်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ၊ သံချေးတက်နေတဲ့ သံယက်မတွေနဲ့ စက်ရုံပျက်ကြီးတွေပေါ့။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့လို လူတွေဟာ မီးခိုးတွေကြားမှာ ချောင်းဆိုးရင်း ဒီနိုင်ငံရဲ့ သံမဏိကျောရိုးကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ။ အခုတော့လား။အခုတော့ ဒီနေရာဟာ ပြည်နယ်ထဲမှာ ဈေးအကြီးဆုံးနဲ့ ခေတ်အမီဆုံး နေရာဖြစ်နေပြီ။

ဂျေဆင်က ကျွန်တော် စွန့်ခွာသွားတော့မယ့် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဆရာလုပ်ချင်တာနဲ့ ကားကို အရှိန်လျှော့လိုက်ပါတယ်။

"ဒါကို ကြည့်စမ်းပါဦး အဖေ" သူက လူစည်ကားနေတဲ့ လမ်းမကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "ဒါကို ကျွန်တော် ပြောတာ။ ဒါကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဟိုးအဆောက်အအုံကို မြင်လား။အရင်က အဆိပ်အတောက်တွေ ထွက်တဲ့ သံရည်ကျိုရုံကြီး။ အခုတော့ နည်းပညာကုမ္ပဏီတွေအတွက် ရုံးခန်းနေရာ ဖြစ်နေပြီ။ ငှားရမ်းခက တစ်လကို ဒေါ်လာ လေးထောင်က စတာ။ ဒါဟာ တိုးတက်မှုပဲ။ ဒါဟာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေ လုပ်တဲ့နည်းပဲ။"

ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။ အုတ်နီနံရံတွေ၊ မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးတွေနဲ့ ကော်ဖီသောက်နေတဲ့ လူငယ်တွေကို မြင်ရပါတယ်။

"လှသားပဲ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

ဂျေဆင်က အတော်လေး စိတ်ရှည်ပေးထားရတယ်ဆိုတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "လှတာထက် ပိုပါတယ် အဖေ။ ဒါဟာ စီးပွားရေးပဲ။ အဖေသာ အရင်တုန်းက အဲဒီဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကိရိယာတွေ စုနေမယ့်အစား ဒီမှာ မြေတွေဝယ်ထားရင် အခုလို စကားမျိုး ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး။"

သူ ဒက်ရှ်ဘုတ် (Dashboard) ကို စစ်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဝေးပြေးလမ်းပေါ် မတက်ခင် ကျွန်တော် ကော်ဖီသောက်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီနားမှာ 'The Forge' ဆိုတဲ့ ဆိုင်ရှိတယ်။ အရမ်းနာမည်ကြီးတာ၊ ဆိုင်အပြင်အဆင်ကလည်း အလန်းပဲ။ အဖေ ကားထဲမှာပဲ နေခဲ့နော်၊ အဖေ... မျက်စိလည်သွားမှာ စိုးလို့။"

"ငါလည်း လိုက်မယ်" လို့ ကျွန်တော် ထိုင်ခုံခါးပတ် ဖြုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အဖေရာ၊ အထဲမှာ လူတွေအများကြီးနဲ့..."

"ငါ ခြေဆန့်လက်ဆန့် လုပ်ဖို့ လိုတယ် ဂျေဆင်။"

သူက မျက်လုံးက မကြည်လင်တဲ့ ပုံစံလုပ်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ ကော်ဖီနံ့နဲ့ မိုးနံ့တွေ ရလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကွက်စိတ် ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီက ဖုန်တွေကို ခါလိုက်ပါတယ်။ ဂျေဆင်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ အနောက်က လိုက်လာတဲ့ အဖိုးကြီးဟာ သူ့အဖေဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေပုံရပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ 'The Forge' ထဲကို ဝင်လိုက်ကြတယ်။

ဆိုင်က တစ်မျိုးလေး လှပါတယ်။ မျက်နှာကျက် မြင့်မြင့်၊ သံမဏိ ထုပ်တန်းတွေနဲ့ ပြောင်လက်နေတဲ့ ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်တွေပေါ့။ ကော်ဖီဖျော်တဲ့ ကောင်တာ (Bar) ကိုတော့ ၁၉၉၈ ခုနှစ်တုန်းက ကျွန်တော် ဝယ်စုထားခဲ့တဲ့ ဝက်သစ်ချသား (White Oak) တွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ဆိုင်ထဲမှာတော့ နားကြပ်တပ်ပြီး လက်ပ်တော့နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူငယ်တွေ အပြည့်ပါပဲ။

ဂျေဆင်က ကောင်တာဆီ သွားပြီး ဆံပင်အပြာရောင်နဲ့ မိန်းကလေးကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီ တစ်ခွက်၊ ပြီးတော့..." သူက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ကာပြတယ် "သူ့အတွက်တော့ နွားနို့ပူပူ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကဖင်းမပါတာ တစ်ခုခုပေါ့။"

အဲဒီ မိန်းကလေးက ဂျေဆင်ကို မကြည့်ဘဲ ကျွန်တော့်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ သူ ကိုင်ထားတဲ့ နွားနို့အိုးလေးတောင် လေထဲမှာ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဂျေဆင်ကို ပြုံးပြတဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်း အပြုံးမျိုး မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။

"ဖရန့်ခ် (Frank) လား”သူ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။

ဂျေဆင်က ကြောင်သွားပြီး "အာ... ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကျွန်တော့်အဖေပါ။ နွားနို့ပဲ ပေးလိုက်ပါ" လို့ ဝင်ပြောတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးက ဂျေဆင်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ "ဖရန့်ခ်။ကျွန်မတို့ အန်ကယ်လ်ကို မတွေ့တာ သုံးပတ်တောင် ရှိပြီ။ ကော်ဖီလှော်တဲ့ အခန်းထဲက လေဝင်လေထွက်စနစ်က ပြဿနာတက်နေလို့ မန်နေဂျာတောင် စိတ်ပူနေတာ။ တဂျိဂျိနဲ့ အသံတွေ ပြန်မြည်နေလို့"

ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။ "အဲဒါ လေစုပ်ပန်ကာက Bearings တွေကြောင့်ပါ ဆာရာ။ မိုက်ခ် (Mike) ကို ငါပြောသားပဲ၊ အသစ်မလဲနဲ့ ဆီပဲထည့်ပေးလိုက်လို့။ အခုခေတ် ပန်ကာသစ်တွေက အရင် သံပတ်ပန်ကာဟောင်းတွေလို လေကို အားကောင်းကောင်း မစုပ်နိုင်ဘူး။"

ဂျေဆင်က ကျွန်တော်နဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ "အဖေ... အဖေက ဒီမှာ ပစ္စည်းတွေ ပြင်ပေးနေတာလား”

ကျွန်တော် ပြန်မဖြေရသေးခင် နောက်ဘက်ရုံးခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။ သူကတော့ ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် မိုက်ခ် (Mike) ပါ။

သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ လက်ထဲက စာရွက်တွေကို ပစ်ချပြီး ပြေးလာပါတော့တယ်။ တစ်ဆိုင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မိုက်ခ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲရုံတင်မကဘဲ ရေနစ်နေတဲ့သူက အသက်ကယ်ဖောင်ကို ဆွဲထားသလို ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ "ဦးရီးဗတ်စ် (Mr. Rivas) ရောက်လာတာ တော်ပါသေးတယ်။ ဟိုးက ဒိုးနတ်လုပ်ငန်းစုကြီးက လူတွေ ထပ်ရောက်နေပြန်ပြီ။ သူတို့က အိမ်လစာကို နှစ်ဆပေးမယ်တဲ့၊ အဆောက်အအုံကိုလည်း ဝယ်ချင်နေကြတာ။"

ဂျေဆင်က စီးပွားရေးသမားဗီဇနဲ့ ကြားဖြတ်ပြောတယ် "အိမ်လစာ နှစ်ဆ။ခင်ဗျားက ပိုင်ရှင်ဆိုရင် ဒါကို လက်ခံသင့်တာပေါ့။ ဒါက အကြီးအကျယ် မြတ်မယ့်ကိစ္စပဲ။"

မိုက်ခ်က ဂျေဆင်ကို အထင်အမြင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်က အဆောက်အအုံပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ဆိုင်ပိုင်ရှင်ပဲ၊ နေရာကို ငှားထားတာ။" ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘက် ပြန်လှည့်လာပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ "ဖရန့်ခ်... အန်ကယ်လ် မရောင်းလိုက်ဘူးလို့ ပြောပေးပါ။ အန်ကယ်လ် နေမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ သတင်းတွေကြောင့် ဟိုလူတွေက 'တိတ်ဆိတ်သော အိမ်ရှင်က အဆောက်အအုံတွေကို ရောင်းပြီး ငွေဖော်တော့မယ်လို့ ပြောနေကြတာ"

ဂျေဆင်ကတော့ အသက်ရှူမှားသလို အသံတွေ ထွက်လာတယ် "တိတ်ဆိတ်သော... ဘာဖြစ်တယ်”

ကျွန်တော် ကော်ဖီဘားခုံဆီကို လျှောက်သွားပြီး အနားသတ်တွေကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီသစ်သားတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို ရွေးချယ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။ ၁၉၉၈ ခုနှစ် လူတိုင်း အင်တာနက်ရှယ်ယာတွေ ဝယ်နေကြတုန်းက ကျွန်တော်က ပြိုကျနေတဲ့ ဂိုဒေါင်တွေဆီက ဒီသစ်သားတွေကို ဝယ်စုခဲ့တာ။

"ငါ မရောင်းပါဘူး မိုက်ခ်" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကမ်းလှမ်းချက်က... သူတို့က အမွေအနှစ် ထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက် (Heritage Clause) ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်မယ် ပြောနေကြတာ"

"အဲဒီ ကန့်သတ်ချက်က တည်မြဲနေဦးမှာပဲ" လို့ ကျွန်တော် ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော် ဂျေဆင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာ ပြာနှမ်းနေပြီ။ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အမှန်တရားကို သိရှိသွားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ ဝင်လာပြီ။

"အဖေ" သူ တိုးတိုးလေး မေးတယ် "သူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ဒီအဆောက်အအုံကို ဘယ်သူပိုင်တာလဲ”

"ငါပိုင်တာလေ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ဘေးက တစ်လုံးကော”

"အဲဒါလည်း ငါပဲ"

"ဟိုး... လမ်းတစ်ဖက်က အနုပညာပြခန်းကော?"

"အဲဒါကို ၁၉၈၂ ခုနှစ်မှာ ကားအစုတ်တစ်စီးဖိုးလောက်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒီတုန်းကတော့ ကြွက်တွေအပြည့်နဲ့ ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီးပေါ့။ အမိုးကို ငါကိုယ်တိုင် ပြင်ခဲ့တာ။"

ဂျေဆင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်တယ်။ ခေတ်မီတဲ့ လူငယ်တွေ၊ ဈေးကြီးတဲ့ စက်ကိရိယာတွေ၊ စည်ကားနေတဲ့ စီးပွားရေး... သူ ခေါင်းထဲမှာ တွက်ချက်မှုတွေ လုပ်ရင်း ခြေထောက်တွေတောင် မခိုင်ချင်တော့ဘူး။

"ဒါပေမဲ့... အဖေက ဟိုအိမ်အစုတ်လေးထဲမှာ နေပြီး၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ကားအစုတ်ကြီးကို မောင်းနေတာလေ။ ပြီးတော့... ဈေးဝယ်ရင်လည်း လျှော့စျေးကူပွန်တွေ သုံးနေတာ..."

"ငါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေတာပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အရေးပါတယ်လို့ ခံစားရဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေ မလိုလို့ပဲ။"

ကျွန်တော် မိုက်ခ်ဘက် ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။ "စာချုပ်အသစ် အဆင်သင့်ပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က သတ်မှတ်ချက်တွေအတိုင်းပဲ။ နိုင်ငံတကာ ဆိုင်ခွဲကြီးတွေ လက်မခံဘူး။ ပုံစံတူ လုပ်ငန်းစုတွေ မပေးဘူး။ ဒေသခံ အနုပညာရှင်တွေရဲ့ လက်ရာတွေကို နံရံမှာ ဆက်ချိတ်ထားပါ၊ ကော်ဖီရဲ့ အရသာကို ထူးခြားအောင် ထိန်းထားပါ၊ ပြီးတော့ ဒီရပ်ကွက်က ကလေးတွေအတွက်လည်း သင့်တင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းဖြစ်ပါစေ။ အဲဒါပဲ ငါ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ပဲ။ အမြဲတမ်းလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖရန့်ခ်" မိုက်ခ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို မြင်ရပါတယ်။ "ကျေးဇူးတကယ် တင်ပါတယ်"

ကျွန်တော် ကျွန်တော့်သားကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ကောင်တာကို မှီရင်း ကျွန်တော့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်နေရှာတယ်။

"ဘာလို့လဲ။ဂျေဆင်က အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးတယ် "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာလဲ။ကျွန်တော် ဒါတွေကို စီမံခန့်ခွဲပေးနိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒါတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အစုအဖွဲ့ (REIT) အဖြစ် ပြောင်းပြီး ကမ္ဘာအဆင့်အထိ ချဲ့ထွင်လို့ ရတာပဲ။"

"အဲဒါကြောင့်ပေါ့" ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ မင်းကို မပြောခဲ့တာ။"

ကျွန်တော် သူ့နား တိုးသွားလိုက်တယ်။

"မင်းက အဆောက်အအုံကို မြင်ရင် 'ငွေကြေးတန်ဖိုး' လို့ပဲ မြင်တယ်။ အိမ်တစ်လုံးကို မြင်ရင် 'ဈေးနှိမ်ဝယ်လို့ရမယ့် ပစ္စည်း' လို့ပဲ မြင်တယ်။ ငါ ဒါတွေကို ဝယ်တုန်းက ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြဘူး။ ဒါတွေက ပျက်စီးနေတာ။ ငါ ဒါတွေကို ပြန်ရောင်းဖို့ ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ဂျေဆင်။ ဒါတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဝယ်ခဲ့တာ။ ငါ့ဘဝရဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကို ပိုက်လိုင်းတွေပြင်၊ အုတ်တွေစီ၊ ကြမ်းပြင်တွေကို ပွတ်တိုက်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တာ။ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ငါသိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနှလုံးခုန်နှုန်းထိန်းစက် ကို ငါကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့လို့ပဲ။"

ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

"ဒီလူတွေလား။သူတို့က အိမ်ငှားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အသိုက်အဝန်း (Community) တစ်ခုပဲ။ ငါသာ ဒါတွေကို မင်းလက်ထဲ အပ်လိုက်ရင် ဇယားကွက်ပေါ်မှာ အမြတ် ၂ ရာခိုင်နှုန်း ပိုထွက်မယ်ဆိုတာနဲ့ မင်း မိုက်ခ်ကို နှင်ထုတ်ပြီး ဘာဂါဆိုင်ခွဲကြီး တစ်ခုကို သွင်းလိုက်မှာပဲ။ မင်းက 'ဈေးနှုန်း' နဲ့ 'တန်ဖိုး' ကို မှားနေတာ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို ဒီအမွေအနှစ်အဖွဲ့ (Trust) ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ ပါဝင်ခွင့် မပေးနိုင်တာ။"

ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံနေပါတယ်။

"ငါ Silver Meadows ကို မသွားဘူး ဂျေဆင်" ကျွန်တော် အင်္ကျီကြယ်သီး တပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ ငါ့အိမ်ကိုလည်း မရောင်းဘူး။ အဲဒါက အိမ်အစုတ် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အလုပ်ရုံပဲ။ ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့... အဖေ အိမ်ကို ဘယ်လို ပြန်မလဲ?" ဂျေဆင်က လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို မေးတယ်။

"လမ်းလျှောက်ပြန်မှာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါ ငါ့ရပ်ကွက်ပဲ၊ လမ်းကို ငါသိပါတယ်။"

ကျွန်တော် တံခါးက ခေါင်းလောင်းသံလေးကို ကြားရင်း အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အနာဂတ်လို့ လူတွေပြောနေကြတဲ့ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ လမ်းမပေါ်ကို ကျွန်တော် ခြေချလိုက်ပြီး အသက်ကို ဝဝ ရှူလိုက်တယ်။

လျှပ်စစ်ကားကိုလည်း ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အောင်မြင်မှုဆိုတာ လက်ပတ်နာရီမှာ ပြသရတဲ့အရာလို့ ထင်နေတဲ့ သားကိုလည်း ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်တော့ပါဘူး။

'အမွေအနှစ်' (Legacy) ဆိုတာ လူတွေ ပြန်ရောင်းစားဖို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမွေအနှစ်ဆိုတာ လူတွေ အခြေတည်ပြီး ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် မင်းတည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အရာမျိုးပါ။ ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်နိုင်သရွေ့တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ဆောက်မှုတွေ ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

#ဟမ်စိုင်း(ဆေး-မန်း)

ဘာသာပြန်