သစ်သားနှင့် လူသား

 သစ်သားနှင့် လူသား

ကျောင်းဆင်းခါနီး နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားလေးတွေထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး အနေဆုံးကောင်လေးက နှစ်ပေါင်အလေးချိန်ရှိတဲ့ သစ်သားထုတူကို ကောက်ကိုင်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြတင်းပေါက်ကိုဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကိုဖြစ်ဖြစ် ရိုက်ခွဲတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတဲ့အခါ... ကျွန်တော် လုံခြုံရေးကို မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာက တံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်၊ စက်လွှတွေကို ပိတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲကို ဝက်သစ်ချသားတုံးကြမ်း တစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

"သစ်သားကိုပဲ ရိုက်စမ်းပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "လောကကြီးကို ရန်မရှာနဲ့။"

ကျွန်တော် မြောက်ချောင်း (North Creek) အထက်တန်းကျောင်းမှာ သစ်အချောကိုင်ဘာသာရပ်သင်လာတာ ၃၂ နှစ် ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော့် အဆုတ်ထဲမှာ သစ်စက်မှုန့်တွေ ရှိနေသလို၊ လက်ဆစ်တိုင်းမှာလည်း အမာရွတ်တွေ ရှိနေတယ်။ သစ်သားလုပ်ငန်းခွင် ခုံတန်းလေးပေါ်ကနေ ဒီနိုင်ငံကြီး ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတာပါ။ လူတွေရဲ့ ဖိနပ်တွေက ပိုသန့်ရှင်းလာပြီး မျက်လုံးတွေကတော့ ပိုပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းလာတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေတုန်းက ကလေးတွေဟာ လက်သည်းကြားမှာ မြေကြီးတွေ ပေကျံရင်း ကားတွေအကြောင်း၊ ဘောလုံးအကြောင်းတွေ ပြောပြီး ဒီအခန်းထဲ ဝင်လာတတ်ကြတယ်။ အခုတော့လား... သူတို့ဟာ တစ္ဆေတွေလို လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြတယ်။ ပုခုံးတွေ တွဲကျလို့၊ မျက်လုံးတွေကလည်း မှိုင်တွေလို့။ သူတို့ဘဝဟာ နောက်ထပ်ရောက်လာမယ့် နိုတီ (notification) တစ်ခုပေါ်မှာပဲ မူတည်နေသလိုမျိုး ဖန်သားပြင်တွေကို ပွတ်နေကြတာ။ သူတို့ဟာ သမိုင်းမှာ ဆက်သွယ်မှုအကောင်းဆုံး မျိုးဆက်ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီလောက်အထိ အထီးကျန်ဆန်နေတဲ့ လူငယ်ထုမျိုးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီစာသင်နှစ်ကတော့ ထူးခြားနေတယ်။ လေထုထဲမှာ ကားကလပ် ကျွမ်းတဲ့ အနံ့ထက် ဆိုးဝါးတဲ့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတွေ ရှိနေတယ်။ သတင်းတွေမှာလည်း အမြဲတမ်း အမုန်းပွားစရာတွေ၊ ကွဲပြားမှုတွေချည်းပဲ။ အတန်းမစခင် သူတို့ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေတာတွေကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။ သူတို့ မိဘတွေ ထမင်းဝိုင်းမှာ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေတဲ့ ဒေါသတကြီး စကားလုံးတွေကို သူတို့ ပြန်ပြောနေကြတာ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှုတ်တောင်မဆက်ရသေးခင်မှာပဲ "ငါတို့နဲ့ သူတို့" ဆိုပြီး အုပ်စုခွဲနေကြပြီ။ ကားအသစ်ကြီးတွေ စီးတဲ့ လူချမ်းသာသားသမီးတွေနဲ့ ကျောင်းက ကျွေးတဲ့ အလကားနေ့လယ်စာ စားရတဲ့ ကလေးတွေ။ အလံကိုင်တဲ့သူတွေနဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုင်တဲ့သူတွေ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ကလည်း ရောက်လာတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်၊ ဒါ နောက်ဆုံးပဲတဲ့။ လာမယ့် ဆောင်းဦးရာသီမှာ အခန်းနံပါတ် ၁၀၄ ဟာ သစ်လုပ်ငန်းခွင် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့က သစ်ထွင်းစက်တွေ၊ လွန်စက်တွေကို ရောင်းထုတ်ပြီး 3D ပရင်တာတွေနဲ့ VR မျက်မှန်တွေ ဝယ်တော့မယ်တဲ့။ သူတို့ကတော့ ဒါကို "တီထွင်ဆန်းသစ်မှု ဗဟိုဌာန" (Innovation Hub) လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ကြေကွဲစရာ နိဂုံးလို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်။ လောကကြီးကို ကုဒ်တွေနဲ့ မဖန်တီးခင်မှာ အဲဒီလောကကြီးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့လိုတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မေ့လျော့နေကြပြီ။

အဲဒီ အင်္ဂါနေ့က တင်းမာမှုတွေဟာ အတော်လေး မြင့်တက်နေခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း ရွာနေတယ်၊ အမေရိကန် အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင်အေးတဲ့ မိုးခိုးရောင် မိုးမျိုးပေါ့။ အတန်းထဲက ကလေးတွေကလည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့ဆီက စိုးရိမ်စိတ်တွေက ရေတိုင်ကီ (radiator) ထဲက အပူရှိန်တွေလိုပဲ တုန်ခါထွက်နေတာကို ခံစားနေရတယ်။

ကျွန်တော် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အမှန်ဆို ငှက်အိမ်လေးတွေ လုပ်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မျက်နှာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ငှက်အိမ်တစ်ခု လုပ်ရုံနဲ့ ဒီပြဿနာတွေ ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်တယ်။

"ကိရိယာတွေ အကုန်ချလိုက်စမ်း" လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အသံက ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး စက်သံတွေကြားထဲ အော်ဟစ်ခဲ့ရလို့ ကြမ်းတမ်းနေပြီ။ "အားလုံး ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ကြ။ အခုချက်ချင်း။"

သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြတယ်။ တချို့က မျက်လုံးလှန်ပြပေမဲ့ ခုံပေါ်ကိုတော့ တက်ထိုင်ကြတယ်။

ကျွန်တော် ထောင့်က အမှိုက်ပုံထဲကို သွားပြီး "အပယ်ခံ" သစ်သားပုံးတစ်ပုံးကို ဆွဲထုတ်လာတယ်။ အဲဒါတွေက ရုပ်ဆိုးတဲ့ သစ်သားစတွေ။ အဖုအထစ်တွေ၊ ကောက်လိမ်နေတာတွေ၊ အဖျဉ်းတွေနဲ့ အမှိုက်ရှို့တဲ့ စက်ထဲပဲ ထည့်ရမယ့် အပိုင်းအစတွေပေါ့။

ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို အဲဒီ ရုပ်ဆိုးတဲ့ သစ်သားတစ်တုံးစီ ချပေးလိုက်တယ်။

"ဒါကို ကြည့်စမ်း" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါတွေက အမှိုက်တွေပဲဥစ္စာ ဆရာမောင်လာရဲ့" လို့ ဂျေဆန် (Jason) ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ပြောတယ်။ သူက အားကစားသမားတစ်ယောက်၊ ပညာသင်ဆု ဆုံးရှုံးမှာကို ကြောက်နေသလို၊ အမှားအယွင်း ဖြစ်မှာကိုလည်း သေမတတ် ကြောက်နေတဲ့သူ။

"ဒါ အမှိုက်မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြင်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါဟာ ရိုးသားမှုပဲ။ မင်းလက်နဲ့ ပွတ်ကြည့်စမ်း။"

သူတို့ ပွတ်ကြည့်ကြတယ်။ တချို့က လက်တွန့်သွားကြတယ်။

"ကြမ်းတယ် မဟုတ်လား။ စူးတယ်။ ရှတယ်။ နေလို့ မကောင်းဘူး။" 

ကျွန်တော် စားပွဲကို မှီပြီး လက်မှိုင်ချလိုက်တယ်။ 

“အဲဒီ သစ်သားတုံးဟာ မင်းတို့ အခု ခံစားနေရတဲ့ စိတ်အခြေအနေအတိုင်းပဲ။ မင်းတို့ ဖခင်တွေ အလုပ်ပြုတ်လို့ ခံစားနေရတဲ့ ဒေါသတွေကို ငါ မြင်တယ်။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ မတော်ဘူး၊ မလှဘူး၊ မချမ်းသာဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်တွေကို ငါ မြင်တယ်။ အဲဒါတွေကို အိတ်ကပ်ထဲက ကျောက်ခဲတွေလို မင်းတို့ သယ်ပိုးနေကြတာ၊ အဲဒါတွေက မင်းတို့ကို ဝါးမြိုနေတာပဲ။"

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ လေဝင်လေထွက်စက်ရဲ့ အသံက ပိုကျယ်လာသလိုပဲ။

"ဒီဂျစ်တယ် လောကမှာတော့" လို့ ကျွန်တော်က သူတို့ အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းတွေကို ညွှန်ပြရင်း ဆက်ပြောတယ်။ "မင်းတို့ တစ်ခုခုကို မကြိုက်ရင် ဘလော့ခ် (block) လုပ်လိုက်လို့ ရတယ်။ ဘေးကို ပွတ်ထုတ်လိုက်လို့ ရတယ်။ မရှိသလို ဟန်ဆောင်နေလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာကော။တကယ့် လက်တွေ့လောကမှာကော။မင်းကို စူးနေတဲ့ သစ်စကိုတော့ ပွတ်ထုတ်ပစ်လို့ မရဘူး။ မင်း အဲဒါကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမယ်။"

ကျွန်တော် ဗီရိုထဲကနေ ကော်ပတ်အကြမ်းတွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အချောစား မဟုတ်ဘူး၊ အကြမ်းဆုံး ၆၀-ဂရစ် (60-grit) စက္ကူပတ်တွေ။

"ဒီနေ့ စက်နဲ့ မတိုက်ရဘူး" 

လို့ ကျွန်တော် ကြေညာလိုက်တယ်။ 

“မင်းတို့ရယ်၊ မင်းတို့လက်ရယ်၊ အဲဒီ ရုပ်ဆိုးတဲ့ သစ်သားတုံးရယ်ပဲ။ အဲဒီ သစ်သားတုံး ချောသွားတဲ့အထိ တိုက်ကြ။ မင်းတို့ တစ်ခါတွန်းတိုင်းမှာ မင်းတို့ကို လေးလံစေတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တွေးပြီး တိုက်။ ဒေါသထွက်နေရင် သစ်သားထဲ ထည့်လိုက်။ ကြောက်နေရင် သစ်သားထဲ ထည့်လိုက်။"

"ဒါကြီးက တစ်သက်လုံး ကြာသွားမှာပဲ" လို့ ဆာရာ (Sarah) ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ညည်းတွားတယ်။ သူက နွေရာသီမှာတောင် လက်ရှည်အင်္ကျီ အမြဲဝတ်ထားတတ်တဲ့သူ။

"ဒါဆိုရင်တော့ အခုပဲ စလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

စစချင်းမှာတော့ အသံတွေက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနဲ့။ ပြီးတော့ သူတို့ ပျင်းနေကြတယ်၊ သံသယရှိနေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတော့ အသံတွေက စည်းချက်ကျလာတယ်။

လက်လုပ်လက်စား အလုပ်တွေမှာ ပင်ကိုဗီဇအရ နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ အဲဒါက ဦးနှောက်ကို ကျော်ပြီး အာရုံကြောစနစ်ကို တိုက်ရိုက် စကားပြောတာ။ အသံတွေ ပိုကျယ်လာတယ်။ ခြစ်... ခြစ်... ခြစ်...။ အဲဒါဟာ အားလုံးရဲ့ နှလုံးခုန်သံ ဖြစ်လာတယ်။

ကျွန်တော် ဂျေဆန်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ သူက သစ်သားကို တိုက်နေတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ခိုက်နေတာ။ သူ့မေးရိုးတွေ တင်းနေတယ်။ သူ့မိသားစု လယ်ယာမြေ ဆုံးရှုံးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားနေရတာ။ အခုတော့ သူ ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသွားပြီ။ ဒီသစ်သားတုံးလေးကို သူ အလိုရှိသလို ဖြစ်အောင် စွမ်းအားသုံးနိုင်ပြီ။

ဆာရာကို ကျွန်တော် ကြည့်မိတယ်။ သူဟာ တိတ်တိတ်လေး ငိုနေတယ်၊ မျက်ရည်တွေက သစ်သားပေါ် ကျလို့။ ဒါပေမဲ့ သူ မရပ်ဘူး။ သူ့လက်တွေက ရှေ့တိုးနောက်ငင်နဲ့ မှော်ဝင်နေသလိုပဲ။ သူဟာ သစ်သားရဲ့ အစွန်းအထွက်တွေကို အချောကိုင်ရင်း၊ သူ့စိတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေကိုပါ အချောကိုင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

မိနစ် ၃၀ ကြာသွားတယ်။ လေထုထဲမှာ ဝက်သစ်ချသား အမှုန့်နံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ခြောက်သွေ့ပြီး မြေနံ့သင်းတဲ့ အဲဒီအနံ့ကို ကျွန်တော် သေတဲ့အထိ လွမ်းနေမိမှာပါ။ ကလေးတွေရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးသီးတွေ ထွက်နေပြီ။ သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတွေ၊ ဖုန်းတွေကို မကြည့်ကြတော့ဘူး။ အားလုံးဟာ အမှုန့်တွေ ပေကျံနေပြီး တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေလို ဖြစ်နေကြပြီ။

စောစောက တူကိုင်ခဲ့တဲ့ လီယို (Leo) ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကတော့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရတယ်။ သူဟာ သစ်သားတုံးကို အားကုန်တိုက်ထားလို့ လက်ဆစ်တွေတောင် ဖြူနေပြီ။ သူ ရပ်လိုက်ပြီး သစ်သားမျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ကြည့်တယ်။

ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားလိုက်တယ်။ 

“ဘယ်လိုလဲ”

သူ မော့မကြည့်ဘူး။ "ဒါက... ပူနေတယ် ဆရာ။"

"ပွတ်တိုက်မှုက အပူကို ဖြစ်စေတယ်လေ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

 "ပြီးတော့ အပူက အရာရာကို ပြောင်းလဲစေတယ်။"

ကျွန်တော်က ဖယောင်းနဲ့ ဆီ ရောစပ်ထားတဲ့ ဗူးလေးကို ထုတ်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ကြပြီ" လို့ ကျွန်တော် အတန်းသားတွေကို ပြောလိုက်တယ်။ 

“မင်းတို့ အကြမ်းထည်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီ။ ရုပ်ဆိုးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခု အဲဒါကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ ကြည့်လိုက်ကြစမ်း။"

ကျွန်တော် လီယိုကို ဖယောင်းစလေး ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ပွတ်ပေးလိုက်။"

သူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ ဖယောင်းကို သုတ်လိမ်းလိုက်တယ်။ ဆီက သစ်သားကို ထိလိုက်တာနဲ့ တင် ပြောင်းလဲမှုက ချက်ချင်းပဲ။ မှိုင်းညို့နေတဲ့ မီးခိုးရောင် သစ်သားတုံးဟာ လှပတဲ့ အဝါရောင် ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်က ရုပ်ဆိုးလှချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ အဖုအထစ်တွေဟာ အခုတော့ ထူးခြားတဲ့ အလှတရားတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အနာအဆာတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ ဖြစ်လာတယ်။

"ဝါး..." လီယိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။

ကျွန်တော် အတန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ 

“ငါတို့ဟာ လောကကြီးကို အပေါ်ယံ အလှတွေပဲ ပြဖို့ ကြိုးစားရင်း အချိန်ကုန်နေကြတယ်။ ပွတ်တိုက်မှု (ဒုက္ခ) မရှိဘဲနဲ့ အပြောင်အလက်ကိုပဲ လိုချင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ဟာ အစက ကြမ်းတမ်းနေလို့ အမှိုက် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အကြမ်းထည်တွေကို ချောမွေ့အောင် ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားအားထုတ်မလဲဆိုတာကမှ မင်းတို့ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးပဲ။"

အတန်းပြီးခါနီး ၁၀ မိနစ်မှာ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ သစ်သားတုံးလေးတွေကို ဖယောင်းတင်ရင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရောင်အသွေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငေးမောနေကြတယ်။ လူသံတွေ၊ ဆူညံသံတွေကြားထဲကို သူတို့ ပြန်ထွက်သွားတဲ့အခါ လေးလံမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။

လီယိုက ကျွန်တော့်စားပွဲနားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူက သစ်သားတုံးလေးကို ရွှေတုံးတစ်တုံးလို တန်ဖိုးထား ကိုင်ထားတယ်။

"ဒါကို ကျွန်တော် ယူသွားလို့ ရမလား ဆရာ”

"ဒါဟာ မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုပဲ။ ယူသွားပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ဒီတစ်နှစ်လုံး သူ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အပြုအမူမျိုး။ 

“ကျေးဇူးပါ ဆရာ”

သူ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိတယ်။ သူ ဖုန်းကို မကြည့်ဘူး။ အိတ်ကပ်ထဲက သစ်သားတုံးလေးကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အဲဒါက သူကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုဆိုတဲ့ အမှတ်အသားပေါ့။

လာမယ့်နှစ်မှာ ဒီအခန်းထဲမှာ ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ ပလတ်စတစ်တွေ ပြည့်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒါက အနာဂတ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတာတစ်ခု ရှိတယ်။ ခံနိုင်ရည် (Resilience) ဆိုတာကို ဒေါင်းလုဒ် (Download) ဆွဲလို့ မရဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရား (Character) ကို 3D ပရင်တာနဲ့ ထုတ်လို့ မရဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ စိတ်ဝိညာဉ်က အက်ကြောင်းတွေကို ပြန်ကုစားဖို့ဆိုရင် လက်ကို ပေကျံခံပြီး၊ ပွတ်တိုက်မှုတွေကို ခံစားပြီး၊ တကယ့် အနှစ်သာရ ပေါ်လာတဲ့အထိ အချောကိုင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။

ဒါဟာ သူတို့ ဒီကျောင်းက ထွက်သွားတဲ့အခါ ယူသွားစေချင်တဲ့ သင်ခန်းစာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ပရိုဂရမ်သွင်းရမယ့် စက်ရုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ထုဆစ်ရမယ့် သစ်သားတွေသာ ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ အလှပဆုံး သစ်သားအနှစ်သာရဆိုတာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့တဲ့ သစ်ပင်တွေမှာပဲ ရှိတတ်တာပါ။

#ဟမ်စိုင်း(ဆေး-မန်း)

ဘာသာပြန် 

Little tales Big Feelings