အမှောင်ခိုတဲ့ ကျား(စ/ဆုံး)
——————–
စမ်းချောင်းမြို့နယ်ရှိ လူနေတိုက်ခန်းဟောင်းတစ်ခု၏ အပေါ်ဆုံးထပ်
၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ည ၁၁ နာရီ။
အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များက မီးခိုးတန်းအဖြစ် ဝဲပျံနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းနေသလို၊ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး မီးပျက်နေသည်မှာ သုံးနာရီကျော်ပြီဖြစ်သည်။ အင်ဗာတာ မီးချောင်း၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဦးဘုန်း ကူရှင်ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်၌ ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။
အသက် ၅၅ နှစ်အရွယ် ဦးဘုန်းသည် တစ်ချိန်က ရန်ကုန်၏ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် နာမည်တစ်လုံးဖြင့် ကျင်လည်ခဲ့သူ။ ယခု ၂၀၂၄ တွင် ခေတ်ပျက်ကြီးကို အကြောင်းပြုပြီး ရွှေ နှင့် ဒေါ်လာ ကစားကွက်များထဲ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့ စားပွဲပေါ်တွင် Glenfiddich ဝီစကီပုလင်းနှင့် ရေခဲပုံး ရှိသည်။ သို့သော် သူ သောက်မနေ။ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်”
တံခါးခေါက်သံက စည်းချက်မကျ။ အလောတကြီး နိုင်လှသည်။ ဦးဘုန်းက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး “ဝင်ခဲ့” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားပြီး ဝင်လာသူက သက်ပိုင်။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်၊ ခေတ်ပညာတတ်၊ IT နားလည်ပြီး ဦးဘုန်း၏ ငွေကြေးခဝါချမှုများကို Telegram Channel များ၊ USDT အကောင့်များမှတဆင့် စီမံပေးနေသည့် ညာလက်ရုံး။ သက်ပိုင် တစ်ကိုယ်လုံး မိုးရေများ ရွှဲနစ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။
“ဦးဘုန်း… အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး”
သက်ပိုင်က တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်ပြီး Lock သုံးဆင့်စလုံး ချလိုက်သည်။ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လာတာလဲ သက်ပိုင်၊ မင်းပုံစံက သရဲခြောက်ခံရတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်” ဦးဘုန်းက လေသံအေးအေးဖြင့် မေးသည်။
“သရဲထက် ဆိုးတယ် ဦး။ ကျွန်တော်တို့ လိုင်းကြေးပေးထားတဲ့ လူကြီးတွေက အခု ချက်ချင်း ရှောင်တော့တဲ့။ သတင်းပေါက်သွားပြီ။ ဒီည ဧည့်စာရင်းစစ်သလိုလိုနဲ့ ဝင်ဖမ်းမယ့်အထဲမှာ ဦးဘုန်း နာမည်ပါတယ်။ အောက်လမ်းထိပ်မှာ ကားနှစ်စီး ရောက်နေပြီ”
ဦးဘုန်းက ဆေးလိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ မီးခြစ်ဆံ ခြစ်လိုက်သည့် အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟိန်းသွားသည်။
“ဒါဆို မင်းလက်ထဲက အိတ်က ဘာလဲ”
“ဒါ… ဒါ ကုမ္ပဏီရဲ့ လက်ကျန် ငွေသားတွေနဲ့ ရွှေတုံးတွေပါ။ ကျွန်တော် အကုန်သိမ်းကျုံး ထည့်လာခဲ့တာ။ ဦးဘုန်း ဒီကနေ လွတ်ဖို့ လမ်းကြောင်း ကျွန်တော် စီစဉ်ပြီးပြီ။ နောက်ဖေး မီးသတ်လှေကားကနေ ဆင်းရင် ကျွန်တော့်ကား အဆင်သင့်ရှိတယ်”
သက်ပိုင်က အိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဦးဘုန်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။
ဦးဘုန်းက ထိုင်ရာမှ မထ။ အိတ်ကိုလည်း ဖွင့်မကြည့်။ သက်ပိုင်၏ မျက်လုံးများကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်က သားကောင်ကို အကဲခတ်နေသော ကျားအိုကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်မျိုး။
“သက်ပိုင်… လူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာ အခြေအနေကောင်းနေတုန်းမှာ တိုင်းတာလို့ မရဘူးကွ။ ဘေးကျပ်နံကျပ် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့တန်ဖိုးပဲ”
“ဦးဘုန်း… ဒဿနတွေ ပြောနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးဗျ။ အောက်မှာ ကားတွေ ရောက်နေပြီလို့ ပြောနေတယ်လေ” သက်ပိုင် အသံက စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာသည်။ သူက ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာကြားမှ အောက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လာကယ်တာလဲ သက်ပိုင်။ ဒီအိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေက ကာလတန်ဖိုး သိန်းသောင်းချီ တန်တယ်။ မင်းဘာသာမင်း ယူပြေးလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ လိုက်ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သက်ပိုင်က ဦးဘုန်းဘက် လှည့်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။
“ဦးဘုန်းက ကျွန်တော့်ကို လမ်းဘေးကနေ ကောက်တင်ပေးခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော့်အမေ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံပေးခဲ့တာ ဦးဘုန်းပဲ။ ကျွန်တော်က လူမိုက်ပေမယ့် ခွေးမိုက်တော့ မဟုတ်ဘူးဗျ”
ဦးဘုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ အေးစက်စက် အပြုံး။
“ဒါဆို မင်းလက်ထဲက ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်စမ်းပါ”
သက်ပိုင် ကြောင်သွားသည်။ “ဗျာ…”
“မင်းဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်လို့ ပြောတာ” ဦးဘုန်း၏ အသံက မာထန်သွားသည်။
သက်ပိုင်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ iPhone ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဦးဘုန်းက ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် Password ကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ သက်ပိုင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဦးဘုန်းက သူ့ Password ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။
ဦးဘုန်းက Telegram ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “Secret Chat” တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“အဘိုးကြီး ယုံသွားပြီ။ ငါ အခု ပစ္စည်းတွေနဲ့ သူ့ဆီ သွားနေတယ်။ သူ့ကို ယိုးဒယားဘက် ပို့ပေးမယ်ဆိုပြီး လမ်းမှာ ရှင်းပစ်မယ်။ မင်းတို့ ကားအဆင်သင့် လုပ်ထား”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အပြင်မှ မိုးသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ သက်ပိုင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့လက်က ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားသည်။
“မလုပ်နဲ့ သက်ပိုင်… မင်း ဓားဆွဲထုတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းခေါင်း ပွင့်ထွက်သွားလိမ့်မယ်”
ဦးဘုန်းက ပြောရင်း အနောက်ဘက် မှောင်ရိပ်ကျနေသော မီးဖိုခန်းတံခါးဝကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ အမှောင်ထဲမှ “ကလစ်” ခနဲ သေနတ်မောင်းတင်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သက်ပိုင် လက်မြှောက်လိုက်သည်။
“လူဆိုတာလေ… ကိုယ့်လောဘကို ကိုယ်မနိုင်ရင် သူများရဲ့ သားကောင် ဖြစ်တတ်တာ သဘာဝပဲ” ဦးဘုန်းက ဝီစကီကို ငှဲ့လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ Password ကို သိတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ Password ကို သိနေတာ။ မင်း ငါ့အကောင့်ထဲက USDT တွေကို ခိုးထုတ်နေတာ ငါသိတာ ၃ လရှိပြီ။ ငါက မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာ။ ဒီည မင်းသာ ငါ့ကို တကယ် လာကယ်ခဲ့ရင် မင်းအပြစ်တွေကို ငါ ကျေအေးပေးမလို့ပဲ”
သက်ပိုင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
“ဦးဘုန်း… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မှားပါတယ်”
“မင်း မမှားပါဘူး။ ၂၀၂၄ မှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် သူများကို နင်းချေဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း မေ့နေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ မုဆိုးဆိုတာ သားကောင်ရဲ့ အနံ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး ဆိုတာပဲ”
ဦးဘုန်းက စားပွဲပေါ်က အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ရွှေတုံးများနှင့် ပိုက်ဆံများ ပါမလာ။ စာရွက်အဟောင်းများနှင့် အုတ်ခဲကျိုးများသာ ပါသည်။
“မင်း ထည့်လာတဲ့ အိတ်ကို လမ်းမှာ လူလဲလိုက်တာ မင်း မသိလိုက်ဘူးလား”
သက်ပိုင် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ လမ်းတွင် သူ့ကားဘီးပေါက်၍ ဆင်းကြည့်စဉ် ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီသမားတစ်ယောက် ဝင်တိုက်ပြီး ပြဿနာရှင်းခဲ့ရသည်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။
“အဲဒီ ဆိုင်ကယ်သမားက ငါ့လူပဲ။ အခုချိန်ဆို ဒီပစ္စည်းတွေ နယ်စပ်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ”
ဦးဘုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
“အောက်မှာ ရဲကား မရှိဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းရဲ့ ကြံရာပါ လူမိုက်တွေပဲ ရှိတာ။ သူတို့က မင်းဆင်းလာရင် ပစ္စည်းယူပြီး မင်းကိုပါ သတ်ဖို့ စောင့်နေကြတာ”
သက်ပိုင် ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့။ သူဆင်ခဲ့တဲ့ အကွက်ထဲမှာ သူပြန်ပိတ်မိနေပြီ။
“သွားတော့… သက်ပိုင်။ အောက်က မင်းသူငယ်ချင်းတွေက မင်းကို မျှော်နေကြလိမ့်မယ်။ အိတ်အလွတ်ကြီး ယူသွားလိုက်။ သူတို့က မင်း လိမ်တယ်ထင်ပြီး ရှင်းပစ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါ မင်းရွေးတဲ့ လမ်းပဲ”
“ဦးဘုန်း… ကယ်ပါဦး… ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်ရင် သေလိမ့်မယ်” သက်ပိုင် ငိုယိုပြီး ခြေသလုံးကို ဖက်သည်။
ဦးဘုန်းက ခြေထောက်ကို ရုန်းလိုက်သည်။
“လောကမှာ အကြွေးဆိုတာ ငွေနဲ့တင် ပေးဆပ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့အကြွေးတွေက အသက်နဲ့ ရင်းရတယ်။ သံသရာဆိုတာ လည်တတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ မင်း စေခဲ့တဲ့ ကံ၊ မင်းဆီ ပြန်လာတာပဲ”
ဦးဘုန်းက အမှောင်ရိပ်ထဲက သူ့သက်တော်စောင့်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။ သက်တော်စောင့်က သက်ပိုင်ကို ဆွဲထူပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
သက်ပိုင်ကို အခန်းအပြင်သို့ အတင်းတွန်းထုတ်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ဦးဘုန်းက တံခါးနားသို့ ကပ်သွားပြီး နားစွင့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် လှေကားခွင်မှ ပြေးဆင်းသံများ၊ ထို့နောက် အော်ဟစ်သံများနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံများကို သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ ကားဘီးတာယာအော်သံနှင့်အတူ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဦးဘုန်း ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။ မိုးက သည်းနေဆဲ။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးက အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမှားပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့။ ၂၀၂၄ ရဲ့ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ရှားပါးပစ္စည်းဖြစ်လာသလို၊ သစ္စာတရားဆိုတာလည်း ဈေးအကြီးဆုံး ဇိမ်ခံပစ္စည်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
“လူမိုက်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေသရွေ့တော့ မိုက်နေဦးမှာပဲ…”
ဦးဘုန်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ရင်း ဝီစကီခွက်ကို မော့လိုက်သည်။ အခန်းထဲရှိ အင်ဗာတာမီးရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ကျသွားလေသည်။
(ပြီး)