အငယ်အနှောင်း

 အငယ်အနှောင်း

အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း

ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တည့်တည့်မတ်မတ် လွင့်နေတဲ့ စက္ကူလေတံခွန်တစ်ခုလို အေးချမ်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ အသက် ၃၈ နှစ်၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာ၊ ချစ်ရတဲ့ဇနီး နီလာနဲ့ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိခဲ့တဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး။ နီလာဟာ အိမ်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ မနက်ဆို ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးတယ်၊ အင်္ကျီတွေကို မီးပူသေချာတိုက်ပေးတယ်။ အရာအားလုံးက ပုံသေကားချပ်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံသေကားချပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူကျပ်လာတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ဘူး။ ငြိမ်သက်လွန်းတဲ့ ရေပြင်ဟာ ပုပ်အိုင်ချင်နေမှန်း ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးက ရိုးအိနေပြီလို့ ခံစားလာရတဲ့အချိန်မှာ သူမ ရောက်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၂) ပတ်သက်မှု

ထက်ထက်က ကျွန်တော့်ရုံးကို အလုပ်သင်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူမဆီကရတဲ့ ရေမွှေးနံ့က နီလာ့ဆီကရတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့တွေနဲ့ မတူဘူး။ လန်းဆန်းတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျင်းရိစရာကောင်းတဲ့ နေ့ရက်တွေထဲကို သူမက အရောင်တွေ လာဖြည့်ပေးသလိုပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ လုပ်ငန်းခွင် လမ်းညွှန်မှုတွေကနေ စခဲ့တာပါ။ နောက်တော့ Viber ကနေ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာတွေပို့ဖြစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ စကားလုံးအသစ်တွေ၊ ရယ်စရာတွေနဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ငယ်ရွယ်သွားစေသလို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်တော် နီလာ့ကို မချစ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထက်ထက်နဲ့ကျမှ ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံက ပြန်အသက်ဝင်လာသလို ဖြစ်နေတာ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နီလာ့မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် ဝန်လေးလာတယ်။ ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်လာတယ်။ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်ထားရတာဟာ ပူလောင်ပေမဲ့ ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့

ပထမဆုံး လိမ်လည်မှုက နီလာ့မွေးနေ့မှာ စခဲ့တာပါ။ ထက်ထက်က သူမနေမကောင်းဘူးဆိုပြီး ဖုန်းဆက်ခေါ်လို့ နီလာ့ကို အရေးပေါ် အလုပ်ကိစ္စရှိတယ်ဆိုပြီး လိမ်ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထက်ထက်ရဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို မေ့သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နီလာက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေတုန်းပဲ။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ သူမကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေက အေးစက်လို့။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ သံသယထက် နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ထက်ထက်ရဲ့ အပြုံးတွေပဲ နေရာယူထားတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ ခိုးစားရတဲ့ ပျားရည်ရဲ့ အချိုနောက်မှာ ရူးသွပ်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ငွေကြေးတွေက ထက်ထက်အတွက် အကုန်အကျ များလာတယ်။ သူမ လိုချင်တဲ့ အိတ်တွေ၊ ဖုန်းတွေ၊ ခရီးထွက်တာတွေအတွက် ကျွန်တော် နီလာနဲ့ စုထားတဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေကို ခိုးထုတ်သုံးစွဲလာတယ်။ ရုံးမှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့လို့ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အလုပ်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို သတိပေးလာတယ်။ အိမ်မှာတော့ နီလာနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ အပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ တစ်အိမ်တည်းနေပေမဲ့ သူစိမ်းတွေလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဖုန်းပြောနေရင် နီလာက တိတ်တိတ်လေး ရှောင်သွားတတ်တယ်။ သူမ ငိုနေတာကို ကျွန်တော် သိပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေခဲ့တာ။ ထက်ထက်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို အပိုင်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ "ရှင် သူ့ကို ကွာမှာလား၊ မကွာရင် ကျွန်မ လမ်းခွဲမယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

တစ်ရက်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်တယ်။ နီလာက ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ဓာတ်ပုံအချို့ ချပေးတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ထက်ထက် ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေ။ နီလာက မငိုဘူး။ သူမ မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေတယ်။ "ကိုကို့ကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မတို့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကုမ္ပဏီကနေ ဖုန်းလာတယ်။ ကျွန်တော် ငွေစာရင်း အလွဲသုံးစားလုပ်မှုနဲ့ အလုပ်ထုတ်ခံရပြီတဲ့။ ထက်ထက်ကို ဖုန်းဆက်တော့ သူမက ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ Viber မှာ ပို့သမျှ စာတွေက "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာဘူး။ ကျွန်တော် ယောက်ယက်ခတ်သွားတယ်။ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ အိမ်ကနေ နီလာ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ကြီးက ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်မှုက ဒါလား။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော အကျိုးအပျက်

အလုပ်လက်မဲ့၊ အိမ်ထောင်ပျက်၊ သိက္ခာမဲ့တဲ့ဘဝနဲ့ ကျွန်တော် ထက်ထက်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ တိုက်ခန်းမှာ သူမ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ထက်ထက်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီက လွှတ်လိုက်တဲ့သူ။ ကျွန်တော့်ဆီက အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ရဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်ကို နာမည်ဖျက်ဖို့ သူမကို ငွေပေးပြီး ခိုင်းထားတာ။ ကျွန်တော် သူမကို ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ငွေတွေအားလုံးက သူမအတွက်တော့ အသုံးချစရာ သက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် "အငယ်အနှောင်း" မဟုတ်ဘဲ "ဓားစာခံ" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ နီလာ့ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့ သူမက ဖုန်းနံပါတ် ပြောင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံး ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

အခု ကျွန်တော် မြို့ပြင်က အဆောင်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ နေပါတယ်။ တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရတဲ့ ဘဝ။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်ရမှာတောင် ရွံရှာမိတယ်။ လမ်းမှာ နီလာ့ကို တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော် လူမမြင်အောင် ပုန်းနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ပရိုဂရမ်အဟောင်းလေးကို ပြန်လိုချင်ပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်မလှည့်ဘူး။ အငယ်အနှောင်းဆိုတာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် လှပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းကို ဆွတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သင့်လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့မှာက ဆူးတွေနဲ့ အဆိပ်တွေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ကိုယ့်မှာ ရှိနေတဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကို သာမန်ကျောက်ခဲလို့ ထင်ပြီး စွန့်ပစ်လိုက်မိတဲ့နေ့ဟာ သင့်ဘဝရဲ့ နိဂုံး အစပျိုးတဲ့နေ့ပါပဲ။ အမှားဆိုတာ ပြင်လို့ရပေမဲ့၊ အရှက်နဲ့ အိန္ဒြေ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဖာထေးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။ အချိုနောက်မှာ အခါးရှိတတ်တာ သဘာဝဆိုပေမဲ့၊ ခိုးစားတဲ့ အချိုကတော့ သင့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ခါးသက်သွားစေပါလိမ့်မယ်။