ပျက်စီးသော မိန်းမ
အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း
ကျွန်မ နာမည်က ရွှေ။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် အမြဲတမ်း ပြည့်စုံလွန်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တဲ့ ခင်ပွန်း မင်းခန့်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပန်းခင်းတဲ့ လမ်းတစ်ခုလို ချောမွေ့နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်အနားမှာ ရှိတဲ့သူတွေကိုဆို ကျွန်မရဲ့ အသက်ကိုတောင် ထုတ်ပေးရဲတဲ့အထိ ရူးသွပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ကျွန်မချစ်တဲ့သူတွေ ပျော်ရွှင်ဖို့ပဲ။ အဲ့ဒီဆန္ဒကပဲ ကျွန်မကို အမှောင်တွင်းထဲ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) ဆက်နွယ်မှု
မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မက တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မေကလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ ခွဲမရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပေါ့။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထောင်တော့ မင်းခန့်ကို အုပ်ချုပ်မှုဒါရိုက်တာ ပေးထားပြီး မေ ကိုတော့ ငွေစာရင်းပိုင်းကို ကိုင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူတို့ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ ဘာစာရွက်စာတမ်းကိုမဆို မဖတ်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးတတ်တယ်။ "နင်တို့ ရှိနေတာပဲ၊ ငါ ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး" လို့ ကျွန်မ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို နမ်းပြီး "မင်းကို ငါ တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ မေ ကလည်း ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ငါတို့က မိသားစုတွေပဲလေ" လို့ ပြုံးပြီး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဓားသွားတွေ ပါနေမှန်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း
တစ်နေ့မှာတော့ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကုမ္ပဏီကနေ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အလွဲသုံးစားလုပ်မှုနဲ့ ရဲတွေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေချည်းပဲ။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရသွားတယ်။ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေက သက်သေပြနေတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မနားကို ပြာပြာသလဲ ရောက်လာပြီး "ရွှေ... အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ မင်း ခေတ္တရှောင်နေမှ ဖြစ်မယ်။ ငါ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ သူ့စကားကို နားထောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို မြို့ပြင်က အိမ်အိုလေးတစ်ခုမှာ သူ သွားထားခဲ့တယ်။ "မေ နဲ့ ငါ အားလုံးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ဖုန်းကို ပိတ်ထားလိုက်တော့" တဲ့။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ပျက်စီးခြင်း အစမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲ့ဒီအိမ်အိုလေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ပတ်လောက် နေခဲ့ရတယ်။ မင်းခန့် ဆီက ဖုန်းလာမလားလို့ မျှော်နေပေမဲ့ ဘာသံမှ မကြားရဘူး။ ကျွန်မ စာတိုတွေ ပို့တယ်။ "မင်းခန့်... အဆင်ပြေရဲ့လား? ကျွန်မ ကြောက်တယ်"။ သူ ဖတ်တယ် (Seen)။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စာ မလာဘူး။ မေ ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အပြစ်တင်ခံခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက် အနစ်နာခံခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အိပ်မရတဲ့ ညပေါင်းများစွာမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးနေမိတယ်။ ငါ ဘာမှားသွားတာလဲ? အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မြို့ထဲကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ရောက်တော့ သော့တွေက အားလုံး လဲထားပြီးပြီ။ ခြံထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ ကားရှိတယ်။ မေ ရဲ့ ကားလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မ ရင်တုန်တုန်နဲ့ အနောက်ဘက် တံခါးကနေ ခိုးဝင်ခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ရယ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ "ရွှေကတော့ အခုထိ အိမ်အိုထဲမှာ ငါတို့ကို မျှော်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာ၊ သူက တကယ်ကို ရူးတာပဲ" လို့ မေ က ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တာ။ မင်းခန့်ကတော့ မေ ကို ဖက်ထားပြီး "သူ့ကို အချုပ်ထဲ ပို့လိုက်ရင် ငါတို့အတွက် ပိုအေးဆေးသွားပြီ။ စာရွက်စာတမ်းတွေကလည်း အကုန်အချောသတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကုမ္ပဏီက အခု ငါတို့ပိုင်ပြီ" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ယိုင်နဲ့သွားတယ်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ လူသားနှစ်ယောက်က ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့ဖို့ တိုင်ပင်နေကြတာ။
အခန်း (၆) ပြိုကွဲသည့် အမှတ်
ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ "မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ ရွှေ" တဲ့။ "ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ မေ က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ "နင်က သိပ်ကောင်းလွန်းတာပဲ ရွှေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ကောင်းရုံနဲ့ မရဘူး။ နင်က သိပ်ချမ်းသာပြီး သိပ်ကို အယုံလွယ်တာ။ အဲ့ဒါ နင့်ရဲ့ အပြစ်ပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရဲခေါ်ပေးရမလားလို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ မင်းခန့်ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မတည်ရှိခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိုချင်လို့ ကျွန်မဘေးမှာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ ကစားပွဲမှာ နယ်ရုပ်လေး တစ်ခုပဲ။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ရဲစခန်းကို သွားပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဖမ်းခံလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို အလွယ်တကူတော့ အရှုံးမပေးဘူး။ ကျွန်မမှာ သူတို့ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်အသံဖမ်းစက်လေး ပါသွားခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ ဝန်ခံချက်တွေ အားလုံး အဲ့ဒီထဲမှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ အမှုရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ထောင်ကျချင် ကျမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံး ပျက်စီးခြင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားပါပဲ။ ကျွန်မဟာ လူတွေကို မယုံကြည်ရဲတော့တဲ့၊ အချစ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားတဲ့၊ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - အမှောင်ထုက သင့်ကို ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သင် အလင်းရောင်လို့ ထင်နေတဲ့ မီးတောက်တွေကသာ သင့်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေတာ။ အနီးဆုံးလူကိုတောင် အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်ပါနဲ့။ လူဆိုတာ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဆိုရင် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ အသည်းနှလုံးကိုတောင် နင်းခြေဖို့ ဝန်မလေးတတ်ကြဘူး။