ခွေးမသား

 

အပိုင်း (၁)

“သား... အမေ့အနားက မခွာနဲ့နော်” ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသည့် မိခင်ခွေးမကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ညမှောင်မှောင်တွင် မြေနီလမ်းလေးအတိုင်း တလိမ့်လိမ့် မောင်းနှင်လာသော ကားဟောင်းကြီးတစ်စီး၏ ရှေ့မီးရောင်သည် သူတို့သားအမိ နှစ်ယောက်လုံးကို ဆွဲခေါ်သွားတော့မည့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင်။ လောကကြီးက ရက်စက်လွန်းလှသည်။ အစားအသောက် ရှားပါးလှသည့် လမ်းဘေးဘဝမှာ ဗိုက်ဟောင်းလောင်းဖြင့် အိပ်စက်နေရသည့်တိုင် မိခင်၏ ရင်ငွေ့သည် သူတို့အတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုညက မြေနီလမ်းထက်တွင် စီးကျခဲ့သော သွေးစက်များကတော့ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ လူသားများ၏ လောဘနှင့် လျှာအရသာအတွက် သစ္စာအရှိဆုံး သတ္တဝါလေးများ၏ အသက်သည် သုညထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းပါးနေသည့် အမှန်တရားမှာ ရင်နာစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

---

အပိုင်း (၂)

မနက်ခင်း၏ နှင်းမှုန်များအကြားတွင် “နီနီ” တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ့အနားတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော၊ သူ့ကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးကာ ချော့မြှူတတ်သော အမေ့ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။ မနေ့ညက လူတစ်စုသည် အမေ့ကို ပိုက်ကွန်ဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ကြသည်။ အမေသည် သူ့ကို မထိခိုက်စေရန် အတင်းဟောင်ကာ ရုန်းကန်ရင်း လူသားများ၏ တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခါးစည်းခံသွားခဲ့သည်။ “အင်... အင်...” ဟု အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် အမေ့ကို ခေါ်နေမိသော်လည်း ပြန်ထူးမည့်သူ မရှိတော့။ လမ်းဘေးက အမှိုက်ပုံဟောင်းကြီးသည် အရင်ကထက် ပို၍ အေးစက်လာသလို ခံစားရသည်။ ဗိုက်ဆာလွန်း၍ တစ်ချက်တစ်ချက် အူလိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာများကတော့ သူ့ကို အညစ်အကြေးတစ်ခုလို ကြည့်ကာ ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့ကြသည်။

---

အပိုင်း (၃)

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နီနီလည်း အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ သူရောက်သွားသည့်နေရာမှာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသော သံလှောင်အိမ်လေးတစ်ခုအတွင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ့လိုပင် ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသည့် သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိနေသည်။ အချို့မှာ အိမ်မွေးခွေးလေးများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ လည်ပင်းတွင် လည်ပတ်လေးများပင် ပါရှိနေသေးသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် တူညီသောအချက်တစ်ခုရှိသည်၊ ၎င်းမှာ “ငါတို့ ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ” ဆိုသည့် မေးခွန်းပင်။ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရေလည်းမရှိ၊ အစာလည်းမရှိ။ ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းတစ်ကောင်မှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ညည်းညူနေသော်လည်း မည်သူကမျှ လာရောက်ကုသပေးခြင်း မရှိပေ။ လူသားများကတော့ သူတို့ရှေ့တွင် ဓားများကို သွေးနေကြပြီး အရက်ခွက်များကို မြှောက်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။ ထိုရယ်သံများမှာ နီနီတို့အတွက်တော့ သေမင်း၏ အမိန့်တော်သံများပင် ဖြစ်သည်။

---

အပိုင်း (၄)

“ဒီကောင်လေးက အသားနုမယ့်ပုံပဲ” ဟု ပြောကာ လူတစ်ယောက်က နီနီ့ကို လည်ပင်းမှ အတင်းဆွဲမလိုက်သည်။ နီနီ ကြောက်လွန်း၍ သေးများပင် ထွက်ကျလာသည်။ သူ ထိုလူ၏ လက်ကို လျှာလေးဖြင့် လျက်ပေးမိသည်။ မိခင်သင်ပေးခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း “ငါတို့က လူတွေကို ချစ်ရတယ်၊ လူတွေက ငါတို့ရဲ့ သခင်တွေပဲ” ဆိုသည့် အသိဖြင့် အသက်ကို တောင်းခံမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူကတော့ ဂရုမစိုက်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော တုတ်ကြီးဖြင့် နီနီ့ဦးခေါင်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ နီနီ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များ လွင့်ပျံသွားသလို ခံစားရပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည်။ သွေးနွေးနွေးများက မျက်လုံးထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ နာကျင်မှုထက် ပိုသည်မှာ လူသားများအပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် သူ၏ ယုံကြည်မှုများ ပြိုလဲသွားခြင်းပင်။

---

အပိုင်း (၅)

နီနီ မသေသေးပေ။ သို့သော် သူ့မှာ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့။ ဒဏ်ရာများကြောင့် ကိုယ်ပူချိန်များ တက်လာပြီး သတိတစ်ချက် မေ့တစ်ချက် ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဘေးနားတွင် အသတ်ခံလိုက်ရသော သူငယ်ချင်းများ၏ အလောင်းများကို သူ မြင်နေရသည်။ လူသားများက ထိုအလောင်းများကို ရေနွေးပူဖြင့် လောင်းကာ အမွေးများ နုတ်နေကြသည်။ ညှော်နံ့များက တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လုံး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နီနီ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားမိသည်။ “အမေ... သား လာတော့မယ်” ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရှေ့ကလူများ၏ ကြမ်းတမ်းသော အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့... ဒီခွေးလေးတွေကို ကျွန်မကို ရောင်းပါ” တဲ့။

---

အပိုင်း (၆)

နီနီ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သော လက်များမှာ နွေးထွေးလွန်းလှသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ “မေ” ဟု ခေါ်သည်။ သူမသည် တိရစ္ဆာန်ချစ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နီနီတို့လို အသတ်ခံရတော့မည့် ခွေးလေးများကို လိုက်လံကယ်တင်နေသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက နီနီ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျလာသည်။ “စိတ်မပူနဲ့တော့နော် ကလေးလေး... မမ ကယ်ပါ့မယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ နီနီသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့်တိုင် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို အားယူကာ တစ်ချက်မျှ လျက်ပေးမိသည်။ လောကကြီးတွင် ရက်စက်သော လူသားများရှိသကဲ့သို့ နူးညံ့သော နှလုံးသားပိုင်ရှင်များလည်း ရှိပါသေးလားဟု သူ သိလိုက်ရသည်။ ထိုညက နီနီသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

---

အပိုင်း (၇)

ဆေးရုံရောက်သောအခါ နီနီ့ဒဏ်ရာများက တော်တော်ဆိုးရွားနေကြောင်း သိရသည်။ ဦးခေါင်းခွံ အက်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာလည်း အမြင်အာရုံ ချို့ယွင်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဆေးထိုးတိုင်း၊ ဆေးထည့်တိုင်း နီနီ ကြောက်လန့်ကာ တုန်ရီနေတတ်သည်။ လူသားတစ်ယောက် အနားလာတိုင်း သူသည် အိမ်ထောင့်တွင် ကပ်ကာ ခွေနေတတ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုလူသားများက သူ့ကို ပြန်သတ်မည်ဟု ထင်နေတုန်းပင်။ မေကတော့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သူ့ကို အစာကျွေးသည်၊ ချော့မြှူသည်။ “နီနီ... မကြောက်နဲ့လေ... မမ ရှိတယ်” ဟု အမြဲပြောတတ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီနီ့နှလုံးသားက အနာဖေးများ တက်လာခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည်ပြုံးတတ်လာသည်၊ အမြီးလေးကို ခါတတ်လာသည်။

---

အပိုင်း (၈)

လအနည်းငယ်အကြာတွင် နီနီသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ခွေးလေးတစ်ကောင် ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မေ၏ အိမ်မှာ သူငယ်ချင်းများစွာနှင့်အတူ သူ ပျော်ရွှင်နေရသည်။ သို့သော် သူသည် တခြားခွေးများထက် ပို၍ လူသိတတ်သည်။ မေ အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း ဖိနပ်လေးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကာ ကြိုဆိုတတ်သည်။ မေ နေမကောင်းဖြစ်လျှင်လည်း သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေတတ်သည်။ လူသားများက သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူကတော့ လူသားတစ်ယောက်ကို အသက်ထက်မက ချစ်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ခွေးသားစားသူများ မသိနိုင်သည်မှာ ဤသတ္တဝါလေးများ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လူသားများထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သစ္စာတရားနှင့် မေတ္တာတရားများ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

---

အပိုင်း (၉)

တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်တွင် နီနီသည် လပြည့်ဝန်းကြီးကို ကြည့်ကာ အူတတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် လမ်းဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမေ့ကို သတိရနေခြင်းဖြစ်သည်။ အမေလည်း အခုဆိုလျှင် ဟိုဘက်လောကမှာ လူသားတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နေလောက်ပြီဟု သူ တွေးမိသည်။ ခွေးသားစားခြင်းကို အပျော်အပါး သဘောမျိုး၊ ခွန်အားဖြစ်စေသည်ဟု ယုံကြည်ကာ စားသုံးနေကြသူများသည် ထိုခွေးလေးနောက်ကွယ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် မိသားစုဝင်များ၏ ကြေကွဲမှုကို ဘယ်တော့မှ မြင်နိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ အသက်တစ်ခုကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဟင်းတစ်ခွက်ထက် ပို၍ လေးလံသော ကံတရားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်စေချင်မိသည်။

---

အပိုင်း (၁၀)

မေသည် နီနီ့ကို ခေါ်ကာ တိရစ္ဆာန်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ဆန့်ကျင်ရေး လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ နီနီ့၏ မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်ဟောင်းလေးသည် လူသားများ၏ ရက်စက်မှုကို ဖော်ပြနေသော သက်သေပင်။ လူအများအပြားသည် နီနီ့ကို မြင်သောအခါ သနားကြသည်၊ မျက်ရည်ကျကြသည်။ “ဒါလေးကိုမှ ရက်ရက်စက်စက် စားနိုင်ကြတယ်နော်” ဟု ပြောသူများရှိလာသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ခွေးသားစားခြင်းသည် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုမဟုတ်သလို၊ လိုအပ်ချက်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နီနီသည် လူသားများကို စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ကို မစားပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို ချစ်လို့ပါ” ဟု တောင်းပန်နေသယောင် ရှိသည်။

---

အပိုင်း (၁၁)

နီနီသည် အသက်ကြီးလာခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မေ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများက ပြင်းထန်လာသော်လည်း မေ၏ လက်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လျက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝသည် ဆိုးရွားသော အစပျိုးမှုဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း နွေးထွေးသော အဆုံးသတ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးသွားသောအခါ မေက သူ့ကို ပန်းခြံထဲတွင် မြှုပ်နှံပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အုတ်ဂူလေးပေါ်တွင် “လူသားတွေထက် ပိုပြီး သစ္စာရှိခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ နီနီတစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါ။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် နီနီတို့လို ခွေးလေးများစွာသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရက်စက်စွာ အသတ်ခံနေရဆဲဖြစ်သည်။

---

အပိုင်း (၁၂)

ဤပုံပြင်သည် နီနီတစ်ကောင်တည်း၏ ပုံပြင်မဟုတ်ပါ။ ခွေးသားစားခြင်းကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော အသက်များအတွက် ကိုယ်စားပြု ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ သင် စားလိုက်သော အသားတစ်လုပ်သည် တစ်ချိန်က တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်က မိခင်ဖြစ်သူကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်နေခဲ့သော သားလေးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ နောင်တရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျနေတတ်သည်။ လူသားပီသစွာဖြင့် သနားကြင်နာတတ်ရန်၊ သစ္စာရှိသော သတ္တဝါလေးများကို ကာကွယ်ပေးရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ နီနီ၏ မျက်လုံးများထဲက ကြေကွဲရိပ်များကို တစ်ကမ္ဘာလုံး မြင်တွေ့နိုင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းရင်း...။