အခန်း (၁)
“ကျွန်တော်တို့ဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီအသေးအမွှားလေးကို
ကျေးဇူးတင်တတ်ကြပေမဲ့၊ ကိုယ့်အနားမှာ တစ်သက်လုံး အရိပ်လို လိုက်ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့
အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကိုတော့ 'တာဝန်' တစ်ခုလို့ပဲ အလွယ်တကူ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ်။”
အဲဒီအသိတရားက ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက
ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတော့အောင် နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့်နာမည် ရဲရင့်။
မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ ဝေေဝဝါးဝါး မီးရောင်စုံတွေအောက်မှာ အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့
အရိပ်နောက်ကို ရူးရူးမူးမူး လိုက်နေခဲ့တဲ့သူပါ။ ရွာမှာကျန်ခဲ့တဲ့ အမေကတော့
ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းခဏခဏ ဆက်တတ်တယ်။ "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား၊
နေကောင်းရဲ့လား" ဆိုတဲ့ သံစဉ်ဟောင်းလေးဟာ အလုပ်များနေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့
နားငြီးစရာ သီချင်းတစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ အဲဒီစိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို
"အပိုတွေ" လို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိဉာဏ်က တကယ်တော့
အဲဒီတုန်းက ကန်းနေခဲ့တာပါ။
အဲဒီနေ့က ကံကြမ္မာရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စတင်ခဲ့တာပါ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ
ရှုပ်ထွေးပြီး စိတ်တိုနေတုန်း အမေ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "သား... အမေ
နေလို့သိပ်မကောင်းဘူး၊ ရင်ဘတ်ထဲကလည်း အောင့်နေတယ်... အိမ် ခဏပြန်လာလို့
ရမလား" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အသံက အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး တုန်ရီနေတာကိုတောင် ကျွန်တော်
သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အတ္တတွေနဲ့ မာနတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ကျွန်တော်က အမေ့ရဲ့
အသနားခံမှုကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်မိခဲ့တယ်... "အမေရာ... ကျွန်တော်
အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေတာ သိရဲ့သားနဲ့၊ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်တာနဲ့ ဖုန်းဆက်မနေပါနဲ့၊
အမေတို့ကတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ကိုယ့်သားသမီး အလုပ်ပျက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားတယ်"
ဆိုပြီး ဖုန်းကို တချက်တည်း ရက်ရက်စက်စက် ချပစ်လိုက်မိတယ်။
အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေက အမေ့နှလုံးသားကို
ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ဘယ်လောက် နာကျင်စေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထည့်မတွက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ
"တီ..." ခနဲ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ ဖုန်းသံဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့
နောက်ဆုံးကြားလိုက်ရတဲ့ အမေ့အသံ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့၊ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ အမေဟာ
မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိဘူး။
အဲဒီဖုန်းချလိုက်တဲ့ အသံဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ငရဲတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံပဲ
ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်
အခန်း (၂)
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်း အမေ့ဆီက ဖုန်းမလာတော့ဘူး။ တစ်ပတ်... နှစ်ပတ်... တစ်လ။
ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားပြီး "အမေ စိတ်ကောက်နေတာ နေမှာပါ၊
နောက်မှ အေးဆေး ဖုန်းဆက်ပြီး ချော့လိုက်မယ်" လို့ပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး
တွေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက် အလုပ်ကပြန်လာလို့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း
ရှိနေချိန်တိုင်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ထူးဆန်းစွာ ခံစားရတယ်။ ဖုန်းသံမြည်လာတိုင်း
အမေဖြစ်မလားလို့ ခဏတာ မျှော်လင့်မိပေမဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အမေ့နာမည်
ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ မာနနဲ့ အတ္တက ကျွန်တော့်ကို အရင်ဖုန်းမဆက်မိအောင် တားဆီးထားခဲ့သလို၊
"အမေကတော့ ငါ့ကို စောင့်နေမှာပဲ" ဆိုတဲ့ အမှားယွင်းဆုံး ယုံကြည်ချက်က
ကျွန်တော့်ကို အမှောင်ထဲ တွန်းပို့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်တယ်။ အမေက အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့
လမ်းတစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြီး လက်ပြနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက အရမ်း
ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် လှမ်းခေါ်ပေမဲ့ အမေက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ
တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ နောက်ရက် မနက်မှာပဲ ရွာက ဦးလေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
"ရဲရင့်... မင်းအမေ ဆုံးပြီ။ ညက ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်အောင့်တာနဲ့ ဆေးရုံသွားပေမဲ့
မမီတော့ဘူး။ သူ မင်းကို နောက်ဆုံးအထိ 'သားလေး လာတော့မလား' လို့ မေးနေတာ... ခုတော့ သူ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" တဲ့။
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်းဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး
ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် ရွာကို အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့တယ်။ ကားပေါ်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး
ကျွန်တော် ငိုနေမိတယ်။ အမေ ဖုန်းဆက်ခဲ့တုန်းက ကျွန်တော် ဘာလို့
ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိတာလဲ။ အမေ နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတုန်းက ကျွန်တော် ဘာလို့
အလုပ်ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တာလဲ။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျနေပေမဲ့ အချိန်ကို
နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေကို ကြည့်ရင်း အမေ
ကျွန်တော့်အတွက် ချက်ပေးနေကျ ထမင်းဝိုင်းလေးကို သတိရလာတယ်။ ကျွန်တော် ပြုခဲ့တဲ့
မစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ဂရုမစိုက်ခြင်းဆိုတဲ့ မနောကံရဲ့ အကျိုးဆက်က အခုတော့
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို မီးနဲ့ရှို့နေသလိုပါပဲ။
အခန်း (၅)
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ အမေခြုံနေကြ အဖြူရောင်ပဝါလေး လွင့်နေတာကို
မြင်လိုက်ရတာနဲ့တင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ ခွေကျသွားတယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ
အမေက အဖြူရောင်ပိတ်စအောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး လဲလျောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ဘေးမှာ
ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး အမေ့ကို လှုပ်နှိုးမိတယ်။ "အမေ... သားပြန်လာပြီလေ၊ အမေ...
သားကို ဆူပါဦး၊ သားကို အော်ပါဦး" လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပေမဲ့ အမေကတော့
မျက်လုံးပွင့်မလာတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို ကိုင်ကြည့်မိတော့
ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေက အမေ့ကို ဒီလောက်တောင်
အေးစက်သွားစေခဲ့တာလားလို့ တွေးမိတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။
အခန်း (၆)
အမေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်။
အဲဒီထဲမှာ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ရေးခဲ့တဲ့ "သားကြီးလာရင် အမေ့ကို တိုက်နဲ့
ကားနဲ့ ထားမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးနဲ့အတူ ကျွန်တော် မြို့ရောက်ကတည်းက
ပို့ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ စုထားတာကို တွေ့ရတယ်။
စာအိတ်ပေါ်မှာ အမေ့လက်ရေးတုန်တုန်လေးနဲ့ "သား အိမ်ထောင်ကျရင် သုံးဖို့...
မြို့မှာ နေရတာ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးတယ်၊ သားလေးအတွက်" လို့ ရေးထားတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အမေ့အတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘဲ အမေကတော့ နောက်ဆုံးအသက်ရှူချိန်အထိ ကျွန်တော့်ရဲ့
အနာဂတ်အတွက်ပဲ တွေးပေးသွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါပဲ အမေရယ်။
အခန်း (၇)
အမေ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့
ငရဲကျနေသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ အမေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို
လိုက်ရှာနေမိတယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ အမေ့အတွက် နေရာလွတ်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း
ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရတဲ့အခါတိုင်း
"သား... ဟင်းကောင်းကောင်းစားနော်" ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ အသံလေးကို
ကြားချင်လွန်းလို့ ထမင်းလုတ်ကို မျိုချလို့မရဘဲ ရှိုက်ငိုနေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့
ပစ္စည်းတိုင်းက အမေ့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို သက်သေခံနေကြတယ်။
အခန်း (၈)
ကျွန်တော် မြို့ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေဟာ အမေ့ရဲ့
အသက်နဲ့လဲဖို့ မတန်ဘူးဆိုတာ သိသွားလို့ပါ။ အမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးနားမှာပဲ အခြေချပြီး
အမေ စိုက်ခဲ့တဲ့ ပန်းပင်လေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်တယ်။ ပန်းတွေ ပွင့်လာတိုင်း
အမေ့ကို ပြချင်ပေမဲ့ အမေကတော့ မြေကြီးအောက်မှာ။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့
ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မနောကံက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေမယ့် ဝေဒနာ
ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အလုပ်တွေဘယ်လောက်လုပ်လုပ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကုသိုလ်လုပ်လုပ် အမေ့ကို
"တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ပြောခွင့်မရတော့တဲ့ အဖြစ်က အဆိုးဆုံးပါပဲ။
အခန်း (၉)
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ ရွာက လူကြီးသူမတွေကို ကူညီပေးရင်း၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ
ဝေယျာဝစ္စတွေ လုပ်ပေးရင်း ရှင်သန်နေပါတယ်။ လမ်းမှာ အမေနဲ့ ရွယ်တူ
အမျိုးသမီးကြီးတွေကို တွေ့ရင် ကျွန်တော် ပြေးကူညီမိတယ်။ သူတို့က
"ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ သားရယ်" လို့ ပြောတိုင်း အမေ့ကို မြင်ယောင်ပြီး
မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောဖို့ ကြိုးစားနေခြင်း
တစ်မျိုးပေမဲ့ ရင်ထဲက အပူကတော့ လုံးဝ မငြိမ်းသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ရဲ့
မေတ္တာကြွေးကို ဘယ်တော့မှ ဆပ်လို့ကုန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အခန်း (၁၀)
အခု ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး ပြောချင်တာက...
သင့်အနားမှာ အမေရှိနေသေးရင်၊ သင့်ဖုန်းကို အမေဆက်နေသေးရင် အလုပ်တွေကို ခဏချထားပြီး
ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပါ။ အမေ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ မအော်ပါနဲ့။ အခုပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး
"အမေ့ကို ချစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်လို အုတ်ဂူရှေ့မှာ
ငိုကြွေးရင်း နောင်တရတဲ့ မနောကံမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မပိုင်ဆိုင်ပါစေနဲ့။ အမေ့ရဲ့
မေတ္တာဆိုတာ ဆုံးရှုံးသွားမှ သိရတဲ့ ရတနာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ရှိနေစဉ်မှာ
တန်ဖိုးထားရမယ့် တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်ပါစေ။