ဇာတိမြေ

 မင်းသန့် တစ်ယောက် ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံလှတဲ့ ဘူတာကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေရင်း သူ့လက်ထဲက ရထားလက်မှတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ ဝေးလံသီခေါင်လှတဲ့ “မြူနှင်းတောင်” ရွာလေးဆီကို သူပြန်ရတော့မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ဒီဘူတာကြီးမှာပဲ သူနဲ့ သူ့အဖေ ဦးဘုန်း တို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြတာ။ ထိုစဉ်က မင်းသန့်ဟာ အသက် ၂၀ အရွယ်၊ ပညာသင်ဖို့ မြို့တက်လာတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ အဖေကတော့ သူ့ကို ငွေထုပ်လေးကမ်းရင်း “ငါ့သား … မင်းပညာတတ်ဖြစ်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ” လို့ မှာခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ မင်းသန့်ဟာ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ရ၊ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးရနေပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် သူ အားလုံးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ။ ရထားကြီးက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလာတော့ မြို့ပြရဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေဟာ နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာတော့ အေးမြတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ လမ်းခရီးက ရှည်လျားလှပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ အိမ်ပြန်လမ်းဟာ အမြဲတမ်း တိုတောင်းနေသလိုပါပဲ။ သူ စဉ်းစားနေမိတာက အဖေနဲ့တွေ့ရင် ဘာအရင်ပြောရမလဲဆိုတာပါပဲ။ အတိတ်က အမှတ်တရတွေဟာ ရထားသံနဲ့အတူ တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်လာနေတော့တယ်။

အပိုင်း (၂) 

ရထားကြီးဟာ တောင်ပေါ်လမ်းတွေကို တဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီ။ အပြင်ဘက်မှာ မြင်နေရတဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြူခိုးတွေဟာ မင်းသန့်ရဲ့ စိတ်ကို အေးချမ်းစေပါတယ်။ သူ ရထားပေါ်က ဆင်းလိုက်တော့ အေးစိမ့်တဲ့ လေပြေက သူ့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်တယ်။ ဘူတာရုံလေးမှာ သူ့ကို လာကြိုနေတဲ့သူကတော့ ငယ်သူငယ်ချင်း ကျော်ကြီး ပါ။ ကျော်ကြီးက အခုတော့ ရွာက မူလတန်းကျောင်းမှာ ဆရာဖြစ်နေပြီ။ “ဟေ့ကောင် မင်းသန့် … မင်း တကယ်ပြန်လာတာပဲ” လို့ ကျော်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောရင်း သူ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ ရွာဘက်ကို ထွက်လာကြတယ်။ လမ်းဘေးဝဲယာမှာ ရှိတဲ့ တောင်ယာခင်းတွေ၊ ချယ်ရီပင်တွေဟာ မင်းသန့်အတွက်တော့ အချိန်တွေ ရပ်တန့်နေသလို ခံစားရစေတယ်။ “ရွာကတော့ သိပ်မပြောင်းလဲပါဘူးကွာ … မင်းအဖေပဲ ကျန်းမာရေး နည်းနည်းချို့တဲ့သွားတာ” လို့ ကျော်ကြီးက ပြောပြတယ်။ မင်းသန့် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ သူ မြို့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ အဖေဟာ ဒီတောင်တန်းတွေကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့တာကိုး။ နေဝင်ရီတရော အချိန်မှာ သူတို့ ရွာထိပ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ ရွာကလေးဟာ မြူခိုးတွေကြားမှာ ငြိမ်သက်လို့နေတယ်။ အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို သူတို့ ဦးတည်သွားကြရင်း မင်းသန့်ရဲ့ ရင်တွေဟာ တုန်လှုပ်နေမိတယ်။

အပိုင်း (၃) 

အိမ်ရှေ့ဝရံတာမှာ မီးအိမ်လေးတစ်လုံး ထွန်းထားတယ်။ အဲဒီမီးရောင်အောက်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် အင်္ကျီနွေးနွေးလေးဝတ်ပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတယ်။ အဲဒါ သူ့အဖေ ဦးဘုန်း ပါပဲ။ “အဖေ …” လို့ မင်းသန့်က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ ဦးဘုန်းက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း သေချာကြည့်တယ်။ “ငါ့သား … မင်းသန့်လား” လို့ မေးတဲ့ အဖေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ မင်းသန့် ပြေးသွားပြီး အဖေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ကန်တော့လိုက်မိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းတွေက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေချိန်မှာ မင်းသန့် မျက်ရည်ကျမိတယ်။ “ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲကွာ … ငါက မင်းကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ပြီး မြို့မှာပဲ အခြေချနေပြီ မှတ်နေတာ” လို့ အဖေက ပြောတယ်။ အဲဒီညက သူတို့ သားအဖနှစ်ယောက် မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ရင်း စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။ အဖေက ရွာက အကြောင်းတွေ၊ သူ မရှိတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တစ်ခုချင်း ပြောပြတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ သူ မြို့မှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မြူတွေ ဆိုင်းနေပေမယ့် အိမ်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာရိပ်တွေ လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။

အပိုင်း (၄) 

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မင်းသန့် စောစောနိုးလာတယ်။ တောင်ပေါ်ဒေသရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေထုကို သူ အဝကြီး ရှူလိုက်တယ်။ အိမ်ရှေ့က ချယ်ရီပင်အောက်မှာ အဖေက ရေနွေးကြမ်းသောက်နေတယ်။ “သား … ဒီနေ့ ရွာထဲ လိုက်ခဲ့ဦးမလား။ ရွာသူရွာသားတွေက မင်းကို မျှော်နေကြတာ” လို့ အဖေက ဖိတ်ခေါ်တယ်။ မင်းသန့်လည်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရွာလယ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ရောက်တော့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ့ကို မှတ်မိနေတယ်။ “ဟေ့ … မင်းသန့်လေးတောင် လူလားမြောက်နေပြီပဲ။ ပညာတွေလည်း တတ်လာပြီဆိုတော့ ရွာအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးဦးပေါ့” လို့ ဆရာတော်က မိန့်တယ်။ မင်းသန့် စဉ်းစားမိတယ်။ ရွာမှာ လျှပ်စစ်မီးက မမှန်ဘူး၊ လမ်းတွေကလည်း ဆိုးနေတုန်းပဲ။ သူ တတ်ထားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ပညာရပ်တွေနဲ့ ဒီရွာလေးကို ပြုပြင်ပေးချင်တဲ့စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူ ရွာလည်လမ်းမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး နှင်းဝေ နဲ့ ဆုံတယ်။ နှင်းဝေက အခုတော့ ရွာမှာ ဆေးခန်းလေးတစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောဖြစ်ကြရင်း နှင်းဝေက ရွာရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပြောပြတယ်။ “ငါတို့ဆီမှာ လူနာတွေရှိရင် မြို့ကို သယ်ဖို့ အရမ်းခက်တယ် မင်းသန့်ရာ။ လမ်းတွေက မကောင်းတော့ အချိန်မီ မရောက်ကြဘူး” လို့ သူမက ပြောပြတယ်။

အပိုင်း (၅)

မင်းသန့်ဟာ သူ့ရဲ့ ခွင့်ရက်တွေကို ထပ်တိုးလိုက်ပြီး ရွာမှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အလုပ်နားမယ်လို့ အကြောင်းကြားလိုက်တယ်။ သူ့မှာ ပါလာတဲ့ ငွေကြေးအချို့နဲ့ ရွာက လူငယ်တွေကို စုစည်းပြီး လမ်းပြင်ဖို့ စတင်စီစဉ်တယ်။ “အဖေ … သား ရွာက လမ်းကို အရင်ပြင်ပေးချင်တယ်” လို့ ပြောတော့ ဦးဘုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်တယ်။ ရွာသားအားလုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းကူညီကြတယ်။ မင်းသန့်က အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ပီပီ စနစ်တကျ တိုင်းတာတွက်ချက်ပြီး လမ်းခင်းဖို့ လုပ်တယ်။ ကျော်ကြီးကလည်း ကျောင်းသားလူငယ်တွေကို စုပေးတယ်။ နှင်းဝေကတော့ အလုပ်သမားတွေအတွက် အစားအသောက်နဲ့ ဆေးဝါးတွေ စီစဉ်ပေးတယ်။ တစ်ရွာလုံး စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားတာပေါ့။ မင်းသန့်ဟာ နေပူထဲမှာ ချွေးဒရဟားထွက်နေပေမယ့် မြို့က အဲကွန်းခန်းထဲမှာထက် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။ သူ လုပ်ပေးနေတာက လမ်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ရွာရဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ တည်ဆောက်ပေးနေတာလို့ သူ ခံစားရတယ်။

အပိုင်း (၆)

လမ်းပြင်တဲ့ အလုပ်က ထင်သလောက် မလွယ်ကူပါဘူး။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်တဲ့အတွက် မြေပြိုမှုတွေ ဖြစ်ပြီး လုပ်ထားသမျှတွေ ပျက်စီးကုန်တယ်။ ရွာသားအချို့က စိတ်ဓာတ်ကျလာကြတယ်။ “မင်းသန့်ရာ … ငါတို့ကံပဲ ထင်ပါရဲ့။ ဒီလမ်းက ဘယ်တော့မှ ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး” လို့ လူကြီးအချို့က ပြောကြတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ လက်မလျှော့ဘူး။ “အဘတို့ … စိတ်မပျက်ကြပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြတာပေါ့” လို့ သူက အားပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေက သူ့ကို ပုခုံးပုတ်ပြီး “သား … အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရင် အခက်အခဲဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ။ အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှ အောင်မြင်မှုက ချိုမြိန်မှာ” လို့ သွန်သင်တယ်။ မင်းသန့်ဟာ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဒီဇိုင်းတွေကို ပြန်ဆွဲတယ်၊ ရေနုတ်မြောင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားတယ်။ နှင်းဝေကလည်း ညဘက်ဆိုရင် သူ့အတွက် ကော်ဖီလေးဖျော်ပေးပြီး ဘေးကနေ အားပေးတတ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ငယ်စဉ်က သံယောဇဉ်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာသလိုပါပဲ။

အပိုင်း (၇) 

နောက်ဆုံးတော့ လမ်းမကြီးဟာ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ။ ရွာထိပ်ကနေ မြို့ကို သွားတဲ့ လမ်းဟာ ချောမွေ့သွားတယ်။ ရွာသားတွေဟာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ အဲဒီနေ့မှာပဲ မင်းသန့်က ဆိုလာပြား (Solar Panels) တွေ သယ်လာပြီး ရွာက လမ်းမီးတိုင်တွေကို တပ်ဆင်ပေးတယ်။ ညဘက်ရောက်တော့ မြူနှင်းတောင်ရွာလေးဟာ အရင်လို မှောင်မည်းမနေတော့ဘဲ မီးရောင်တွေနဲ့ လင်းထိန်သွားတယ်။ ကလေးတွေဟာ လမ်းမီးအောက်မှာ ဆော့ကစားကြတယ်။ အဖေက အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းနေတယ်။ “ငါ့သား … မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဂုဏ်တက်စေခဲ့ပြီ” လို့ ပြောတယ်။ မင်းသန့်ဟာ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေမိတယ်။ မြို့ပြရဲ့ စည်းစိမ်တွေထက် ဒီရွာလေးရဲ့ အပြုံးတွေက သူ့အတွက် ပိုတန်ဖိုးရှိနေပါတယ်။ သူဟာ အခုဆိုရင် မြို့ကို ပြန်ဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ဘူး။

အပိုင်း (၈)

မင်းသန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကနေ ဖုန်းလာတယ်။ သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးမယ်၊ လစာတွေ တိုးပေးမယ်၊ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါလို့ ဆိုတယ်။ မင်းသန့် စဉ်းစားရကျပ်သွားတယ်။ တစ်ဖက်မှာက မြို့ပြက အောင်မြင်မှု၊ နောက်တစ်ဖက်မှာက အဖေနဲ့ ရွာလေး။ သူ နှင်းဝေကို သွားတိုင်ပင်တယ်။ “နှင်းဝေ … ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ မြို့ကို ပြန်ရမလား၊ ဒီမှာပဲ နေရမလား” လို့ မေးတယ်။ နှင်းဝေက ပြုံးပြီး “မင်းသန့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဘာပြောလဲဆိုတာကိုပဲ နားထောင်ပါ” လို့ ပြောတယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ “သား ကြိုက်တဲ့လမ်းကို ရွေးပါ၊ အဖေကတော့ သား ပျော်ရင် ပျော်ပါတယ်” လို့ပဲ ဆိုတယ်။ မင်းသန့်ဟာ အိမ်ရှေ့က မြူတွေ ဆိုင်းနေတဲ့ တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူဟာ မြို့ပြကို ပြန်မသွားတော့ဘဲ ဒီရွာလေးမှာပဲ အခြေချပြီး ဒေသဖွံ့ဖြိုးရေး လုပ်ငန်းတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

အပိုင်း (၉)

မင်းသန့်နဲ့ နှင်းဝေတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ရွာဦးကျောင်းမှာ ကျင်းပခဲ့ကြတယ်။ တစ်ရွာလုံးက လာပြီး ကူညီကြတယ်။ ကျော်ကြီးက မင်္ဂလာဦး စကားပြောတယ်။ အဖေ ဦးဘုန်းကတော့ သားနဲ့ ချွေးမကို ကြည့်ပြီး အရမ်းကို ပျော်နေတာပေါ့။ မင်းသန့်ဟာ ရွာမှာ “မြူနှင်းတောင် ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့” ကို ဖွဲ့စည်းပြီး စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာသစ်တွေကို သင်ပေးတယ်။ ရွာက ထွက်တဲ့ သီးနှံတွေကို မြို့ကို တိုက်ရိုက်တင်ပို့နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးတယ်။ ရွာသားတွေရဲ့ ဝင်ငွေတွေ တိုးလာပြီး လူနေမှုအဆင့်အတန်း မြင့်မားလာတယ်။ နှင်းဝေရဲ့ ဆေးခန်းလေးကလည်း အခုဆိုရင် ဆေးပစ္စည်းအသစ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေပြီ။ မင်းသန့်ဟာ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်အနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ ရွာရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

အပိုင်း (၁၀) 

နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ မင်းသန့်မှာ သားလေးတစ်ယောက် ရလာတယ်။ သားလေးရဲ့ နာမည်ကို “လင်းလက်” လို့ မှည့်လိုက်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းသန့်က သားလေးကို ချီပြီး ဝရံတာမှာ ထိုင်နေတယ်။ အဖေကတော့ ဘေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နေပြီ။ မြူခိုးတွေက တောင်တန်းတွေကြားမှာ ဝေ့ဝဲနေတုန်းပဲ။ မင်းသန့် စဉ်းစားမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီနေရာကနေ သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာဟာ ပညာရှာဖို့ပါ။ အခု သူ ပြန်လာတာကတော့ မေတ္တာရှာဖို့ပေါ့။ သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ပြန်လမ်းဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံး လမ်းတစ်ခုပါပဲ။ သူဟာ မြူနှင်းတောင်ရွာလေးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ အဝေးက ရထားသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရပေမယ့် မင်းသန့်ကတော့ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘဝကို ဒီတောင်တန်းတွေကြားမှာပဲ တည်ဆောက်ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။