အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်နာမည် "အောင်သူ" ပါ။ မြို့ပြရဲ့ ဆူညံမှုတွေကို စိတ်ကုန်လို့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားအိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ပြီး ပြောင်းလာခဲ့တယ်။ အိမ်က တောအုပ်စပ်မှာရှိပြီး ခြောက်ခြားဖို့ကောင်းပေမယ့် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက လိုအပ်ချက်တစ်ခုပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲကို စခြေချမိကတည်းက တစ်ခုခုက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားချက်မျိုး ရနေခဲ့တယ်။ အခန်းထောင့်က အမှောင်ထုတွေက ပုံမှန်ထက် ပိုနက်မှောင်နေသလိုပဲ။
အခန်း (၂)
ပြောင်းလာပြီး ပထမဆုံးညမှာတင် ထူးဆန်းတာတွေ စဖြစ်တော့တာပဲ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ အပေါ်ထပ်ကနေ "တောက်... တောက်..." နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အသံတွေကို ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် သွားကြည့်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။
"ဟိတ်... ဘယ်သူလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက အိမ်ကြီးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ပြန်တုံ့ပြန်လာတာကတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်သံပါ။ အဲ့ဒီအသံက နားထဲမှာ ကြားရတာမဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်ထဲကို တိုက်ရိုက်ရောက်လာသလိုမျိုး အေးစိမ့်သွားစေတယ်။
အခန်း (၃)
နောက်ရက်တွေမှာတော့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ မနက်မိုးလင်းလို့ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ လက်ချောင်းရှည်ရှည် ဖြူဖျော့ဖျော့ကြီးတွေ တင်ထားတာကို ခဏတာ မြင်လိုက်ရတတ်တယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမရှိတော့ဘူး။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေရင်း အသက်ရှူရတာ အရမ်းကျပ်လာလို့ နိုးလာခဲ့တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ် ခွစီးထားတာဗျ။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ဖုံးအုပ်နေပြီး ပုပ်စော်နံတဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေကို ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိတဲ့ခဏမှာ မြင်လိုက်ရတာက... မျက်လုံးမရှိဘဲ သွေးတွေစီးကျနေတဲ့ တွင်းနက်ကြီး နှစ်ခုပါပဲ။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အိမ်တံခါးတွေ အကုန်လုံးက အပြင်ကနေ သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ထားသလို ဖွင့်လို့မရတော့တာပဲ။ ပြတင်းပေါက်တွေကို ရိုက်ခွဲပေမယ့်လည်း မှန်တွေက ကျောက်ခဲလို မာကျောနေတယ်။
အိမ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အိမ်ရဲ့ နံရံတွေကနေ သွေးလို နီရဲတဲ့ အရည်တွေ စီးကျလာပြီး "မင်း... ဘယ်မှ... သွားလို့... မရဘူး..." ဆိုတဲ့ အသံတွေက အခန်းတိုင်းမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာကိုယ် အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်အောက်ထပ်က မြေတိုက်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်ပုန်းနေမိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတာက နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းဟောင်းတွေပါ။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်က ဒီအိမ်မှာနေတဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ ဇနီးကို သတ်ဖြတ်ပြီး နံရံထဲမှာ ထည့်မြှုပ်ခဲ့တယ်" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်နောက်က နံရံက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာပြီး အသားတွေပုပ်ရိနေတဲ့ လက်တစ်စုံက ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို လာညှစ်တယ်။ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အဖော်အဖြစ် အလိုရှိနေတာ။ ကျွန်တော့်အသားတွေထဲကို သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ လက်သည်းတွေ စိုက်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ မှောင်အတိ ကျသွားပါတော့တယ်။
အခန်း (၆)
နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့... အိမ်ရှေ့မှာ "အိမ်ငှားရန်ရှိသည်" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လေးက ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။
အိမ်ထဲမှာတော့... နောက်ထပ် အဖော်တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မယ့်အတွက် အောင်သူရဲ့ ဝိညာဉ်က အမှောင်ထဲမှာ စောင့်ကြိုရင်း သွေးအေးအေးနဲ့ ပြုံးနေခဲ့တယ်။