"တောက်ပတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း... ကိုယ့်အနားက ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး"
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အချက်အခြာကျတဲ့ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ နာမည်ကြီး အရိုးအထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာဟိန်းထက် တစ်ယောက် ခွဲစိတ်ခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ဆေးပညာလောကမှာ ထိပ်တန်းကဖြစ်ပြီး လူနာတွေကြားမှာ နတ်သားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်ခံရသူ။ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်ရင်း သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က သူကိုယ်တိုင် တွန်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ဇနီးဟောင်း "မြတ်နိုး" နဲ့ သမီးလေး "စုစု" တို့ကို သတိရမိတဲ့အခါ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လစ်ဟာနေသလို ခံစားရတယ်။ သူဟာ ရာထူးနဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ နောက်ကို လိုက်ရင်း ဘဝရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ "အိမ်" ကို ဖြိုဖျက်ခဲ့မိသူလေ။
၂။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိဇနီး "စန္ဒီ" က မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ပါတီပွဲတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီ။ စန္ဒီက နာမည်ကြီး မော်ဒယ်ဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမအတွက်ကတော့ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းက အသက်ပဲ။ "ကိုကို... မနက်ဖြန် ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ညစာစားပွဲ ရှိတယ်နော်၊ မေ မမေ့နဲ့ဦး" စန္ဒီက လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ပြောတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ အိမ်အကူ လုပ်ပေးထားတဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ဟင်းအချို့။ မြတ်နိုးသာဆိုရင်တော့ သူ ရုံးကပြန်လာတာနဲ့ ရေနွေးကြမ်းလေး ကမ်းပြီး "မောင် ပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ နူးညံ့စွာ မေးနေမှာ။ အခုတော့ ဟိန်းထက်ဟာ စိန်စီထားတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နေနေရပေမယ့် ရင်ခွင်ထဲမှာတော့ ဆောင်းရာသီလို အေးစက်နေခဲ့ပြီ။
၃။
တစ်နေ့မှာ ဟိန်းထက် ရုတ်တရက် အလုပ်လုပ်ရင်း သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နှလုံးရောဂါက ကျွမ်းနေပြီဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။ သူ သတိရလာတဲ့အခါမှာတော့ သူကိုယ်တိုင် စီမံခဲ့တဲ့ ဆေးရုံက VIP ခန်းထဲမှာ။ စန္ဒီကတော့ သူ့နားမှာ ရှိမနေဘူး။ သူမက "ကိုကို အနားယူပါစေ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပွဲတက်တွေ သွားနေတုန်း။ "ဆရာ... အခြေအနေက စိတ်အေးရတဲ့ အဆင့်မဟုတ်ဘူးနော်" လို့ သူ့တပည့် ဆရာဝန်လေးက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတဲ့အခါ ဟိန်းထက် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ လူ့ဘဝဆိုတာ ဒီလောက်ပဲလား။ သူ တစ်ပါးသူတွေကို ကယ်ခဲ့ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မကယ်နိုင်ခဲ့ပါလား။
၄။
ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ အခန်းတံခါးလေး အသာပွင့်လာတယ်။ ဝင်လာတာက မြတ်နိုး။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေဆဲ။ သူမနောက်မှာတော့ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ သမီးလေး စုစု။ "မောင်... သတင်းကြားလို့ လာကြည့်တာပါ" မြတ်နိုးရဲ့ အသံလေးကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟိန်းထက်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာတယ်။ သူဟာ မြတ်နိုးကို "နိမ့်ကျတဲ့ မိန်းမ" လို့ သတ်မှတ်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ အဲဒီ "နိမ့်ကျတဲ့ မေတ္တာ" ကပဲ သူ့ကို လာရှာခဲ့တာ။ စန္ဒီကတော့ သူ့ရဲ့ ရာထူးနဲ့ ငွေတွေ မရှိတော့မှာကို ကြောက်ပြီး ရှောင်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
၅။
"သမီး... ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟိန်းထက်က သမီးလေးရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောမိတယ်။ စုစုက သူ့လက်ကို ခပ်တင်းတင်း ပြန်ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဖေဖေ... သမီး ဖေဖေ့ကို မမုန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမီးတို့မှာ ဖေဖေ မရှိတဲ့နေ့တွေက အရမ်းရှည်လျားခဲ့တယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ဓားတစ်စင်းလို ဟိန်းထက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ခွဲလိုက်သလိုပဲ။ သူဟာ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ နောက်ကို လိုက်ရင်း သမီးလေးရဲ့ ကလေးဘဝ တစ်ခုလုံးကို ရောင်းစားခဲ့မိတာပဲ။
၆။
ဟိန်းထက် သိလိုက်ပြီ။ သူ့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ။ သူဟာ ဆေးရုံက ဆင်းပြီး မြတ်နိုးတို့ နေတဲ့ မြို့ပြင်က အိမ်လေးကို လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ စန္ဒီကတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ရှေ့နေကတစ်ဆင့် ပို့လိုက်ပြီ။ ဟိန်းထက် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ သူ လိုချင်တာက အဆင့်အတန်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ လက်တစ်စုံပဲ။
၇။
မြတ်နိုးတို့ အိမ်လေးက သေးငယ်ပေမယ့် သစ်ပင်ပန်းမန်လေးတွေနဲ့ စိုပြည်နေတယ်။ အိမ်ထဲမှာ မြတ်နိုးချက်ထားတဲ့ ငါးရံ့ခြောက်ဖုတ်နံ့လေးက မွှေးပျံ့နေတယ်။ ဟိန်းထက်ဟာ ဝှီးချဲပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့က နှင်းဆီပင်လေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ "မောင်... ခရမ်းချဥ်သီးငပိချက် ချက်ထားတယ်၊ မောင် အရမ်းကြိုက်တယ် မဟုတ်လား" မြတ်နိုးက ပြောရင်း သူ့ပုခုံးလေးကို အသာအယာ နှိပ်ပေးတယ်။ ဟိန်းထက် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အဲဒီ အထိအတွေ့ကို ခံစားနေမိတယ်။ ဒါဟာ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ နိဗ္ဗာန်ပဲ။
၈။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဟိန်းထက်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြည်လင်နေတယ်။ သူဟာ သမီးလေးနဲ့အတူ စာဖတ်တယ်၊ မြတ်နိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အတိတ်က ပျော်စရာတွေကို ပြန်ပြောတယ်။ သူ ရှာခဲ့တဲ့ ရွှေတံဆိပ်တွေ၊ ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးတွေထက် မြတ်နိုးရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးက ပိုပြီး တောက်ပနေတာကို သူ ခုမှ မြင်တော့တယ်။
၉။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ ဟိန်းထက် မြတ်နိုးရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး ဆွဲလိုက်တယ်။ "မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကို အိမ်ပြန်ခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကိုယ် တကယ်တော့ သိပ်မိုက်ခဲ့တာ" မြတ်နိုးက သူ့လက်ကို ပါးပြင်မှာ ကပ်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ပြုံးပြတယ်။ "မောင်... မောင် အမြဲတမ်း နှင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘယ်တုန်းကမှ ထွက်မသွားခဲ့ပါဘူး" တဲ့။ ဟိန်းထက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်သွားခဲ့တယ်။
၁၀။
ဒေါက်တာဟိန်းထက် တစ်ယောက် မြတ်နိုးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ နောင်တတွေ မရှိတော့ဘဲ အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ကို တကယ့် အစစ်အမှန် မေတ္တာတရားနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တာ။ "မြိန်ရာဟင်းကောင်း" ဆိုတာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုနဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုတွေကြားမှာ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ မေတ္တာဟင်းတစ်ခွက်ပဲဆိုတာ သူ သက်သေပြသွားခဲ့ပါပြီ။
#နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်