အပိုင်း (၁)
နေရာ - ရှမ်းပြည်နယ်အစွန်အဖျားရှိ တောင်ပေါ်မြို့လေးတစ်မြို့
တောင်တန်းတွေကြားမှာ မြူနှင်းတွေက ပိတ်ဖုံးနေသည်။ အချိန်က ညနေစောင်းဖြစ်သော်လည်း မှောင်ရီပျိုးနေပြီ။ နန်းစော သည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ကာ တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ လာခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်း။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော သူမ၏ အမွှာညီမ နန်းမေ ကို လာရှာခြင်းဖြစ်သည်။
နန်းမေ နောက်ဆုံးပေးပို့ခဲ့သည့် တည်နေရာမှာ ဤတောင်ပေါ်ရှိ "နှင်းဆီနက်" အိမ်ဂေဟာပင်။ ထိုအိမ်ကြီးသည် ရှေးဟောင်းအင်္ဂလိပ်ခေတ် ဗိသုကာလက်ရာဖြစ်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ခြံဝင်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေထုက နန်းစော၏ အရေပြားကို လာရောက်ထိတွေ့သည်။
"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ..."
ခြောက်ကပ်ကပ် အသံတစ်ခုကြောင့် နန်းစော လန့်ဖျပ်သွားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်လွန်းလှသည်။
"ကျွန်မ... ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နန်းမေကို လာရှာတာပါ။ သူ့အမပါ"
အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ "နန်းမေလား... သူက ဒီကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့အမွှာဆိုတော့... ဝင်ခဲ့ပါဦး။ မင်း သိချင်တာတွေ ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနိုင်ပါတယ်"
နန်းစောသည် ထိုအိမ်ကြီးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ နံရံများနောက်ကွယ်တွင် သူမ မသိသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ အလိုလို သိလိုက်ရသည်။
အပိုင်း (၂)
ညရောက်သောအခါ နန်းစောကို အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုတွင် တည်းခိုခွင့်ပေးသည်။ အခန်းထဲမှာ ဖုန်နံ့တွေ စွဲနေသော်လည်း နန်းမေ အသုံးပြုခဲ့သည့် ပစ္စည်းအချို့ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ မှန်တင်ခုံအောက်တွင် ကပ်ထားသော စာတိုလေးတစ်စောင်။
"စော... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့။ အထူးသဖြင့် 'ဒေါက်တာဟိန်း' ကို..."
နန်းစော၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဒေါက်တာဟိန်းဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ထိုစဉ် အခန်းပြင်ဘက်မှ ခြေသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိ။ လျှောက်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြူနှင်းများသာ ဝေ့ဝဲနေသည်။
နန်းစောသည် ဓာတ်မီးလေးကို ကိုင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းရှိ နံရံကပ်နာရီကြီးက သန်းခေါင်ယံ ၁၂ နာရီကို ညွှန်ပြနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ကြီး၏ မြေအောက်ခန်းဘက်မှ တိုးတိတ်သော ငိုသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ အခြားသူမဟုတ်... သူမ၏ ညီမ နန်းမေ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၃)
မြေအောက်ခန်း တံခါးသည် သံချေးတက်နေသော်လည်း ဟဟလေး ပွင့်နေသည်။ နန်းစော အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ဆေးဝါးနံ့များနှင့် ဓာတုပစ္စည်းနံ့များက ထောင်းခနဲ ထွက်လာသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အားလုံးမှာ နန်းမေ၏ ဓာတ်ပုံများသာ ဖြစ်သည်။
"နန်းမေ! နန်းမေ!"
သူမ တိုးတိတ်စွာ ခေါ်လိုက်သော်လည်း ပြန်ထူးသံ မကြားရ။ ထိုစဉ် အခန်းထောင့်ရှိ ဗီရိုကြီးတစ်ခု နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် နန်းစော၏ သွေးများ အေးခဲသွားတော့သည်။
နန်းမေသည် ကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဒေါက်တာဟိန်းဟု ယူဆရသော လူတစ်ယောက်က စက်ကိရိယာအချို့ကို ပြင်ဆင်နေသည်။
"နောက်ဆုံးတော့... အပိုပစ္စည်း တစ်ခု ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့" ဒေါက်တာဟိန်းက လှည့်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နန်းစော သိလိုက်ရပါပြီ။ ဤအိမ်ကြီးသည် အိမ်ဂေဟာ မဟုတ်ဘဲ လူသားများကို စမ်းသပ်သည့် လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကိုပင်။
အပိုင်း (၄)
"အပိုပစ္စည်း" ဆိုသော စကားလုံးက နန်းစော၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ဒေါက်တာဟိန်းသည် လက်အိတ်ဖြူကို စွပ်ရင်း နန်းစောဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လှမ်းလာသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်မှန်သည် အရောင်တလက်လက် တောက်နေသည်။
"နန်းမေက ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်ဆုံး စမ်းသပ်ချက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေက သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ထူးခြားတယ်။ အခု မင်းရောက်လာတော့ ငါ့အတွက် 'ထိန်းချုပ်မှုအဖွဲ့' (Control Group) တစ်ခု ရသွားတာပေါ့။ အမွှာတွေဆိုတော့ ပိုတောင် ပြည့်စုံသွားပြီ"
နန်းစော နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်တွင် နံရံက ခံနေသည်။ နန်းမေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြိုးအသွယ်သွယ်ဖြင့် စက်ပစ္စည်းများ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ နန်းစောသည် ဘေးနားရှိ စတီးလင်ဗန်းကို ဆွဲယူကာ ဒေါက်တာဟိန်းကို လှမ်းပေါက်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးဘက်သို့ အတင်းပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် စောစောက အမျိုးသမီးကြီးက တံခါးကို ပိတ်ရပ်ထားသည်။
"မပြေးပါနဲ့ ကလေးမရယ်... မင်းညီမနားမှာပဲ နေလိုက်ပါ" ဟု သူမက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ နန်းစောသည် ထွက်ပေါက်ပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ မြေအောက်ခန်းရှိ မီးခလုတ်အိမ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ တစ်ခန်းလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။
အပိုင်း (၅)
မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဒေါက်တာဟိန်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နန်းစောသည် အမှောင်ထဲတွင် ကျင့်သားရနေသည့် သူမ၏ အာရုံများကို အသုံးချကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ နန်းမေဆီသို့ အသာအယာ စမ်းတဝါးဝါး သွားခဲ့သည်။
"မေ... နိုးစမ်းပါဦး... မေ!"
နန်းစောက ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် နန်းမေ၏ လက်ချောင်းလေးများ လှုပ်ရှားလာသည်။ နန်းမေသည် လုံးဝ သတိမေ့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးရှိန်ကြောင့် ထုံထိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နန်းစောသည် နန်းမေ၏ ကိုယ်ပေါ်က ကြိုးများကို အမြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ဒေါက်တာဟိန်းက ဓာတ်မီးဖြင့် လိုက်ရှာနေသည်။ အလင်းတန်းက နန်းစောတို့ရှိရာဘက်သို့ နီးကပ်လာသည်။
နန်းစောသည် ဘေးနားရှိ အောက်ဆီဂျင်ဘူးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံကြောင့် ဒေါက်တာဟိန်း လန့်သွားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နန်းစောသည် ညီမဖြစ်သူကို တွဲလျက် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ တဆင့် လှေကားထစ်များဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာခဲ့သည်။
အပိုင်း (၆)
မြေအောက်ခန်းထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးက ပိတ်လှောင်ထားဆဲ။ နန်းစောသည် နန်းမေကို တွဲကာ မီးဖိုချောင်ဘက်က တံခါးငယ်လေးကို တွေ့လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မြူနှင်းများက ပိုမိုထူထပ်နေပြီး အအေးဒဏ်က အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသည်။
"စော... ငါ့ကို ထားခဲ့တော့... ငါ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး" နန်းမေက အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
"မရဘူး... တို့နှစ်ယောက်လုံး လွတ်မှဖြစ်မယ်"
သူမတို့ နှစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲက နှင်းဆီပင်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေစဉ် အိမ်ကြီးထဲမှ မီးမောင်းကြီးများ လင်းထိန်လာသည်။ ဒေါက်တာဟိန်းနှင့် အမျိုးသမီးကြီးတို့သည် လက်နက်ကိုယ်စီဖြင့် လိုက်ရှာနေကြသည်။ နန်းစောသည် တောင်စောင်းအတိုင်း ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းမရှိသော်လည်း မြူနှင်းများက သူမတို့အတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်နေသည်။
အပိုင်း (၇)
တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာရင်း လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုစဉ် ကားမီးရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နန်းစော ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ပြတားလိုက်သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ကလေးမတို့... ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ"
နန်းစောက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အလောတကြီး ပြောပြလိုက်သည်။ ရဲအရာရှိက သူမတို့ကို ကားပေါ်တက်ခိုင်းသည်။ သို့သော် နန်းစော ကားပေါ်တက်ခါနီးတွင် ရဲအရာရှိ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပတ်ထားသည့် နာရီကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနာရီသည် ဒေါက်တာဟိန်း၏ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက ဓာတ်ပုံထဲတွင် တွေ့ခဲ့သည့် နာရီနှင့် ဆင်တူနေသည်။
နန်းစော ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ခဏလေးပါ... ကျွန်မ အိတ် ကျန်ခဲ့လို့" ဟု ဆိုကာ နန်းမေကို ဆွဲပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ရဲအရာရှိ၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းတို့က တော်တော် လည်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့မှာ ငါ့လက်ကနေ ဘယ်သူမှ မလွတ်ဘူး"
အပိုင်း (၈)
နန်းစောတို့ ညီအစ်မသည် တောလမ်းထဲသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်ခဲ့ရပြန်သည်။ ယခုတော့ ရဲနှင့် ဒေါက်တာဟိန်း နှစ်ဖွဲ့လုံး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီ။ နန်းစောသည် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ စေတီဟောင်းတစ်ဆူသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာသည် အဆုံးသတ်ပင်။
"စော... ငါ့ဆီမှာ တစ်ခုရှိတယ်" နန်းမေက သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ Memory Card လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။ "ဒါက ဒေါက်တာဟိန်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက် အထောက်အထားတွေ အကုန်လုံးပဲ။ ငါ အသာလေး ခိုးထုတ်လာခဲ့တာ"
နန်းစော တွေးတောလိုက်သည်။ ဤအထောက်အထားကို လူသိရှင်ကြား ချပြနိုင်မှသာ သူမတို့ လွတ်မြောက်မည်။ သူမသည် ဖုန်းထဲသို့ ထိုအချက်အလက်များကို ထည့်ကာ သူမ သိကျွမ်းသည့် မြို့ပေါ်က သတင်းထောက်တစ်ဦးဆီသို့ အင်တာနက် အားနည်းနည်းဖြင့် အတင်းပို့လိုက်သည်။ "အောင်မြင်ပါစေ... အောင်မြင်ပါစေ..." ဟု သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။
အပိုင်း (၉)
ဒေါက်တာဟိန်းနှင့် အဖွဲ့သည် စေတီဟောင်းပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ "ပေးစမ်း... အဲဒီ Card ကို ပေးစမ်း!" ဟု သူက အော်ဟစ်သည်။ နန်းစောက ပြုံးလိုက်ပြီး "နောက်ကျသွားပြီ ဒေါက်တာ။ အခုဆိုရင် အဲဒီအချက်အလက်တွေက လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ပျံ့နေလောက်ပြီ"
ဒေါက်တာဟိန်း၏ ဖုန်းထဲသို့ သတိပေးချက်များ တရပ်စပ် ဝင်လာသည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် တောင်အောက်မှ ရဲကားသံများ (မြို့ပေါ်က အမှန်တကယ် လာသည့် ရဲတပ်ဖွဲ့) ကြားလိုက်ရသည်။ ဤမြို့က ရဲအရာရှိလည်း ပြေးစရာ မြေမရှိတော့။
ဒေါက်တာဟိန်းသည် ကြံရာမရဘဲ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမှန်တရား၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတော့သည်။
အပိုင်း (၁၀)
တစ်ပတ်အကြာတွင်...
နန်းစောနှင့် နန်းမေတို့သည် မြို့ပြ၏ ဆေးရုံတစ်ခုတွင် နားနားနေနေ ရှိနေကြသည်။ "နှင်းဆီနက်" အိမ်ဂေဟာကြီးကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဒေါက်တာဟိန်းနှင့် ပတ်သက်သူ အားလုံးကို ဖမ်းဆီးအရေးယူနိုင်ခဲ့သည်။
နန်းမေက နန်းစော၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း "စောသာ လာမရှာရင် ငါ ဒီနေ့ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
နန်းစောက ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက သာယာသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "တို့တွေ အမှောင်ထဲမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရပြီးပြီ မေ။ အခုတော့ တို့ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ကို တို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးကြရအောင်"
မြူနှင်းများ ကင်းစင်သွားသော တောင်တန်းကြီးသည် အဝေးမှာ ပြာမှိုင်းလှပနေသည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီရင်း အသစ်စတင်မည့် အနာဂတ်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေပါတော့သည်။