အပိုင်း (၁)
ကျွန်တော်တို့အိမ်ရဲ့ ထမင်းဝိုင်းဟာ တစ်ချိန်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့တာ။ ဟင်းခွက်လုစားတဲ့အသံတွေ၊ အဖေ့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီထိုင်ခုံအလွတ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ။ အမေက ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း ငိုင်နေတတ်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ နေရာလွတ်မှာ ချထားတဲ့ ရေဖန်ခွက်လေးကတော့ ဘယ်သူမှ မသောက်ဘဲ အေးစက်နေတယ်။ အိမ်ဆိုတာ လူတွေစုံမှ အသက်ဝင်တာပါ။ လူတစ်ယောက် မရှိတော့တဲ့အခါ ကျန်ခဲ့တဲ့လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အပေါက်ကြီးကို ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖာထေးလို့မရဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ဟင်းနံ့တွေက အရင်လို မွှေးမနေတော့ဘဲ ဝမ်းနည်းမှုနံ့တွေပဲ သင်းပျံ့နေတော့တယ်။
အပိုင်း (၂)
အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ အဖေ အမြဲစီးတဲ့ ဖိနပ်အစုတ်လေး ရှိနေတုန်းပဲ။ အဖေက အသစ်ဝယ်ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် "သားတို့အတွက်ပဲ သုံးပါ၊ အဖေက ဒါလေးနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ငြင်းလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီဖိနပ်လေးကို ကြည့်တိုင်း အဖေ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အခုတော့ ရပ်တန့်သွားပြီ။ ဖိနပ်လေးမှာ ကပ်နေတဲ့ ရွှံ့ခြောက်လေးတွေက အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလုပ်အားခတွေလိုပဲ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာမှ အဖေ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုသိလာရတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပါပဲ။
အပိုင်း (၃)
ညသန်းခေါင်ယံမှာ အမေ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေတာကို ကျွန်တော် ခိုးကြည့်မိတယ်။ အမေက ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာဆိုရင် သန်မာချင်ယောင်ဆောင်နေပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာတော့ သူလည်း အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ "ရှင် မရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲ" လို့ အမေ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်နေတာကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေအတွက် ကျောက်ဆောင်ကြီးလို ခိုင်မာနေပေးရပေမဲ့ အဲဒီကျောက်ဆောင်ကြီး အက်ကွဲသွားတဲ့အခါ အထဲက နာကျင်မှုတွေက အပြင်ကို လျှံကျလာတတ်ပါတယ်။
အပိုင်း (၄)
အဖေ ဆုံးပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုဟာလည်း စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ အစ်ကိုက အိမ်ထောင်ဦးစီးတာဝန်ကို ယူရတော့မယ့် ဖိအားတွေကြောင့် စိတ်တိုလွယ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အစ်ကို့ကို အရင်လို မစနောက်ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ တစ်အိမ်တည်း နေပေမဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် မသိကြတော့ဘူး။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာ လူတွေကို ပိုနီးစပ်စေတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ အချင်းချင်း နားလည်မှုလွဲမှားစေပြီး ဝေးကွာသွားစေတတ်ပါတယ်။
အပိုင်း (၅)
အိမ်က အယ်လ်ဘမ်ဟောင်းကြီးကို ပြန်ကြည့်မိတော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပြုံးနေကြတဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ တွေ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမှမရှိပေမဲ့ ပျော်စရာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ အရာအားလုံး ပြည့်စုံလာဖို့ ကြိုးစားနေရင်းနဲ့ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ "မိသားစုစုံညီမှု" ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ဓာတ်ပုံထဲက ပြုံးနေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး အခုမှန်ထဲက လူကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးတွေက မှေးမှိန်နေပြီး အပြုံးတွေကလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ။ အချိန်ဆိုတာ လူတွေကို ပြောင်းလဲစေရုံတင်မကဘဲ နှလုံးသားတွေကိုပါ အေးစက်သွားစေတာပဲ။
အပိုင်း (၆)
အဖေ့ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ရတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး "အမေနဲ့ အစ်ကို့ကို ကြည့်ရှုပါဦး" လို့ မှာခဲ့တယ်။ အဲဒါက အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး။ လူနာတင်ကားရဲ့ ဥဩသံက အခုထိ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မြည်နေတုန်းပဲ။ ဆေးရုံက ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ အဖေ ပါမလာတော့ဘူး။ အိမ်အပြန်လမ်းဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရှည်လျားနေသလိုပဲ။
အပိုင်း (၇)
အိမ်ထဲမှာ လူတွေ ရှိနေပေမဲ့ အထီးကျန်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်ကမ္ဘာနဲ့ကိုယ် ပိတ်မိနေကြတယ်။ အရင်လို စုပေါင်းပြီး ရယ်မောရမယ့်အစား ဖုန်းကိုယ်စီနဲ့ ငြိမ်သက်နေကြတယ်။ မိသားစုဆိုတာ သွေးသားနီးစပ်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ စိတ်ချင်းနီးစပ်ဖို့ လိုအပ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးဟာ အခုတော့ ဟိုတယ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး လူတွေက ခဏလာနားတဲ့ ခရီးသည်တွေလို ဖြစ်နေကြပြီ။
အပိုင်း (၈)
တစ်နေ့မှာတော့ အမေက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး စကားပြောတယ်။ "ငါတို့ ဒီလို ဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အဖေ ရှိနေရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မာနတံတိုင်းတွေကို အရည်ပျော်ကျစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ဖက်ပြီး ငိုခဲ့ကြတယ်။ အက်ကွဲသွားတဲ့ အိုးတစ်လုံးကို ပြန်ဆက်ရင် အမာရွတ်တွေ ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အရင်လို ပြန်သုံးလို့ရအောင် ကြိုးစားကြဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။
အပိုင်း (၉)
မိသားစုဆိုတာ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောထားဘူး။ နာကျင်မှုတွေ၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေကလည်း မိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကို အတူတူ ခံစားနိုင်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ သံယောဇဉ် ဖြစ်လာတာပါ။ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို နားလည်ပေးတတ်လာသလို၊ အစ်ကိုကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် ပိုပြီး ကြင်နာလာတယ်။ အဖေ မရှိပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေက ကျွန်တော်တို့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှင်သန်နေဆဲပါ။
အပိုင်း (၁၀)
အခုဆိုရင် အိမ်ရှေ့က အဖေစိုက်ခဲ့တဲ့ သစ်ပင်ကြီးမှာ အဖူးအသစ်လေးတွေ ထွက်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဟာလည်း အတိတ်က ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ရင်ဘတ်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းရင်း ရှေ့ဆက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်အစုတ်လေးကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သေချာ သိမ်းထားလိုက်တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ကို အဖေ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့လဲဆိုတာကို သတိပေးနေတဲ့ အမှတ်တရပေါ့။ လောကကြီးမှာ မိသားစုထက် အရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားပါပြီ။